Platonik Aşkın Sonu Yoktur!

Uzun sayılabilecek bir süredir hoşlanıyorum ondan. Bir karşılık beklemeden. Artık hoşlanmanın da ötesine geçmişti benim bu durumum. Çünkü biliyorum ki beni sevmese de olur. Zaten umrunda olduğumu bile sanmıyorum.

Aslında her şey okulların açılmasından 1 hafta sonra başladı. Tahmin edebileceğiniz üzere onu her gün görüyordum. İlgimi de çekti. Ve onu kesmeye ve hatta ona dalmaya başladım .Arkadaşlarım benimle konuşurken ben sadece ona bakıyordum ve bu durum onların da ilgisini çekti. Çünkü onları dinlemiyordum bile.

Yeni hevesim burnumun ucundaydi. Göz göze geldik, ben onu o beni kesti derken ben iyice bu fikre kendimi alıştırmıştım.

Çünkü benden hoşlanabilecegini düşünmek bile bir umut ışığıydı benin için. Benim ona bakmadigimi sandığı anda bana bakıyordu ve ben bunu fark ediyordum. Kim üzerindeki bakışları fark etmez ki😕...

Ona adım attın mı diye soracak olursanız ders isledigimiz kitapta sayfa kaçta olduğumuzu sormaktan başka bir adım atamadim.

Buna rağmen umutluydum...

Umuduna ne oldu derseniz de sevgilisiyle el ele gördüğüm an tükendi...

Şimdi önüme bakacağım. Biliyorum ki platonik aşk besledikten sonra üzülen hep ben oluyorum.

Bence siz de platoniklikten kurtulmaya bakın. Çünkü bunun sonu kara delik.

Bu benim ilk bencem. İçimden geçenleri yazdım. Begenmenizi umuyorum...