Ben Seni Değil, Seni Sevmeyi Seviyorum

İki yıl oldu seni göreli. Tanıyalı ise 1.5 yıl. İlk gördüğümde farketmiştim bana ne kadar benzediğini. Sanırım o an başladı her şey. Tam sana karşı duygularımın olduğunu anladığımda sen bir arladaşıma aşkını ilan etmiştin. Hiç üzülmedim biliyor musun, neden o da ben değil demedim. Çünkü sen onunla konuşmaya geldiğimizde sana attığım kaçamak bakışlar beni mutlu etmeye yetiyordu. O kızdan karşılık bulamayıp da ağladığın zaman anladım neden sen olduğunu.

Keşke dedim, keşke o kız da seni sevseydi de mutlu olsaydınız.

Aradan iki ay geçti konuşmaya başladık. Aynı kişiyi sevmememiz birleştirmişti bizi. Aylarca sabah akşam konuştuk ve ben o kadar mutluydum ki. Senin sayede ortak arkadaşlarımızla aram düzeldi, onlarla da yakın oldum. Bunun için ne kadar teşekkür etsem az. Sonra sen o nefret ettiğimiz kızla barıştın, benden uzaklaştın. Sonradan o kıza bakarken anladım onu ne çok sevdiğini. İçim acıdı işte o an. Ama içten içe kız da seni seviyor içten içe biliyorum. Hala konuşuyoruz ve ihtiyacım olduğunda orada olacağını biliyorum ya bu bana yeter.

Şimdi ay ışığı altında kanepede büzülmüş oturup şarkı dinlerken seni düşünerek yazıyorum bunları.

Yanlış anlama beni sana aşık falan değilim. Sevgin olmadan çok mutluyum ben. Beni sevmeni istemiyorum hiç de istemedim zaten. Her zaman bana bir mesaj uzakta ol, dilediğim zaman kaçamak bakışlar atabiliyim sana bu bana yeter. Sana muhtaç değilim, sensiz de yaparım ama ne gerek var mutlu olmak varken üzülmeye. Bu yazıyı okumayacaksın biliyorum ve asla öğrenemeyeceksin duygularımı ama gerek de yok zaten.

Çünkü ben seni değil, seni sevmeyi seviyorum.