Gönül İlişkilerimizde Ebediyete Merdiven Dayayalım!

İnsanlığın var olduğu günden bu yana tüm gereksinim duyduğumuz temel ihtiyaçlarımız, yaşamak için sarf ettiğimiz çabaların dışında yolumuz "neslimizi devam ettirmeyi mecburiyetten çıkartıp sevimli hale getiren" aşk yoluna düşmüştür/düşecektir. İstisnaları kibarca kenara alıyorum..

Bu yol kimi için dikenli, kimi için hüsrandır. Bazımız mızmızlanır kimimiz depar atarak ilerler, iyi veya kötü bu yola gireriz.. Önemli olan sırtımızı dayayacağımız gönül eşimizle mutlu, huzurlu ve sağlam adımlarla sonuna dek ilerleyebilmek. Bu hamur çok su götürebilir tabii, fakat bana göre temellerinin sağlam ömrünün ebedii olacağı bir ilişki için bir kaç madde var..

Gönlü yarda olanın gözü yerde olur

Sadakat denince bir çok insan sadece fiilen aldatmaktan bahsediyor ve kendini o doğrultuda temiz görüyor. Fakat bana göre sadakat o kadar dar değil. İnsan gözleriyle bile aldatmamalı, düşünceleriyle "ne kadar yakışıklıymış/güzelmiş" dememeli ve buna imkan vermemek için başı/gözü yerde olmalı. Bu durumu abartılı bulanlar olabilir, fakat birisi gözünüze çarpınca onun güzel veya çirkin olduğunu beyninizin algılaması bile bir nevi sadakatsizliktir.

Göz ardı edip önemsemediğimiz sadakatin bu hassas boyutları esasında ilişkilerimizi günden güne çürütür. Elhasıl, insanın gönlü ve gözü, düşünceleri örtülü/sadakatli olmalı.

Esirgeme ver yüreğindeki sevgini, verdikçe binlercesini bulur kalbin

İnsan iki çift güzel sözü esirgememeli karşısındakinden. Esirgeyecekse hiç girilmemeli beraber o yola. Dilin tatlı, sevginin bol ve gönlün cömert olması gerekir ki karşılıklı sevgi hep canlı kalabilsin. İlişki sürekli kendi benliğini beslemeye yönelik olursa karşı taraf ne kadar sevse dahi bir gün yeter diyecektir.. Karşılıklı alışveriştir bir nevi, tek taraflı alış yahut veriş olursa bir yerde bozuk çalar..

Bu gönül cömertliği sadece hoş söz ve ilgi alakadan ibaret değil aslında.. Anlayışlı, hoşgörülü olabilme gibi erdem dolu davranışlarda cömertliğin bir parçası.. Bilmem, belki de kısacası empati yapabilmedir.. Fakat hepsi "değer verme" cümlesinin altında toplanabilir.. Hakiki mana da değer veren insanın bahsi geçen konuları uygulaması gerekir zaten.

Yüzü güzele kırk günde doyarsın, gönlü güzele kırk yılda doyamazsın

Birbirimizin sadece kabuklarını sevmemeliyiz maddeyi değil manayı kovalamalıyız ki ebediyete merdiven dayayabilelim. Güzellik iki mm ve yirmi yıldan ibaret, ruhun güzelliği ise ebediyet.. Dış güzelliğe önem vermeyin demiyorum, "sadece" dış güzelliğe önem vermeyin diyorum. Yoksa bir müddet sonra aradaki sevgi ölür ve son elem olur.

"Dünya gözü ile bakan, yüzü; Gönül gözü ile bakan, özü görür"

Selametle kalın.. :)