Sevgili Var Diye İlla Mutlu Olunmaz!

Bazen diyorum ki keşke olmasaydı sevdiğim birisi. Sevgilim olmasaydı. Çok düşündüm ayrılmayı ama o kadar çok seviyorum ki onu ayrılamıyorum kıyamıyorum ona ama mutsuzun tekiyim...

Nedenini merak edenlere şöyle anlatayım durumu. Hiç bir şekilde kendimi özel biri gibi hissedemiyorum. Sanki onun sıradan bir arkadaşıyım ben. Ailesi ve arkadaşlarıyla herhangi bir durum olduğunda ben hep 2. planda kalıyorum. Ne olursa olsun eğer işin içinde böyle birşey olduğunda seçilen taraf hiçbir zaman ben olamadım.

Ona günlerce güzel sözler yazdım...

İnanır mısınız birinin bile karşılığını alamadım ki bazen seni seviyorum demek bile ona zor geliyor ki demiyor. Önceden böyle değildi ama ne zaman 3. senemize girdik durum böyle oldu.

Benceme resim koymak istemedim çünkü sevgili resimlerine falan baktığımda geneli fotoğraflarda mutlu ama mecbur koyacakmışım bir tane. Bizimde sanırım tek mutlu göründüğümüz yer fotoğraflar.

Ona belki defalarca benimle ilgilen dememe rağmen karışığını göremedim.

Çevremde ki arkadaşlarımdan tutun ( gerçi bütün arkadaşlarımla onun için aramı açtım ) aileme kadar herkesi 2. plana attım onu değerli kıldım. Her anında ne zaman gel dese geldim. Onu doğru dürüst tek başına bir yere götürmedim nereye giderse ben götürdüm getirdim. Ne isterse yaptım. Dışarı çıkma dedi çıkmadım. Onu yapma dedi yapmadım bunu yap dedi yaptım. Giyinimim kuşamımı bile o nasıl istiyorsa ona göre yaptım.

Son zamanlarda gördüm ki iyice uzaklaştı benden.

Ben hala cevap vermese bile hep yazdım ona bıkmadan usanmadan cevap bile vermedi bana hala. Konuşmayı denedim kırılmasını istemedim. İzlediği bir dizi bile benimle konuşmasına engeldi oysa ben onun için hiçkimse engel olmasın diye bütün gün yatağıma uzanıp ondan mesaj beklerdim attığı mesaja geç cevap vermiyim diye.

Her zaman yanında oldum sıcak durdum.

Ama içim o kadar mutsuz ki arkadaşlar. Bazen bitse diyorum. Bana karşı güzel tek bir cümle etmeyen birisi işte... Benimle ilgilenmeyen birisi. Onu görmek için ben can atarken ünide devamsızlığım sınırda olmasına rağmen hocalarımı arayıp yalvarıp yakarıp izin alıp onu görmek için gitmezken o benim için bu kadar ufak bir fedakarlığa bile girmedi. Hatta normal zamanlarda izinde alamıyor ailesinden. Kaç gece camının önünde bekledim onu göreyim diye. Her kavgamızda giderdim çıkma teşebbüsü bile göstermez.

Her tartışmamızda kalbi kırılmasın diye düzgün cümleler kurup anlatırım sakin dururum hatta yeri gelir haklı olduğum yerde bile özür dilerim. Ama o ağzına geleni söyler hakaret eder.

Mutsuzum arkadaşlar sevildiğimi hiçbir açıdan göremiyorum hissedemiyorum... Siz siz olun asla sevgilinizi 1. planınız olarak görmeyin bitiyor zamanla her şey demekki. Hala devam ediyoruz ama mutsuzum ne anladım bundan ben?

Çok değer vemeyin sonra karşılığını alamıyorsunuz. Çok önemsemeyin! Önemsenmediğinizde çok koyuyor.

Çok sevmeyin çünkü kendiniz olamıyorsunuz artık. Ağzınıza gelen bir kelimeyi bile çıkaramıyorsun bazen.

Yürürken boğulmak buymuş demek ki!

O kadar seviyorum ki hala onu nasıl konuşacağım bunu bilmiyorum. Bazen canımı vermek daha kolay geliyor.

Neyse anlatmadığım daha bir ton vs vs vs... Siz kendinizi ve ailenizi sevin arkadaşlar. 1. planınız o olsun. Gerisi gelip geçiciymiş.