Aşıksan Acı Çekme, Herşeye Aşk İle Bak!

Merhaba sevgili KS,

Bu bencede aşka dair bir kaç tavsiyem olacak yaşanmış bir hikaye üzerinden. Tavsiyeler başlıklarda. Faydalı olması dileklerimle. :)

Ummadığın anda başlar aşk. Umudunu kaybetme!

Adam elindeki kağıtları buruşturup sobaya atmıştı. Kağıtların soba içinde tutuşmasını izledi bir süre. Sanki yanan kağıtlar değildi. Cebindeki son kalan bir kaç parça kelimeyi yakmıştı. Kelimeler artık dökülemeyecek gibiydi zihninden. Sebebi O kadındı. Ona yazdığı hiçbir kelimeyi söyleyememesinin ardında Onu daha fazla üzmemek yatıyordu. Ve sonunda damarlarına saldığı zehir her gün içindeki aşkı tüketeceğine kelimelerini tüketti.

Artık yazmıyor, kimse ile konuşmuyordu.

Hayata dair umutlarını kağıttan bir gemiye bindirip okyanusa bırakmıştı. O kağıt geminin gidip gitmediğini kontrol etmek için sahile indi koşarak. Güneş batıyordu ve gemi gözden kaybolmuştu. Belki de çoktan batmıştı. Batsın, zaten içinde umutları vardı. Onlar da çoktan yok olmuştu. Kafasını yere eğdiğinde bir kağıt buldu. İçinde iki satır,

Kapat gözlerini, bir hayalin içine düş. Çünkü umut etmektir yaşamak.

Kim yazdı acaba diye düşünürken arkasında o kağıdı okuduğunu gören kadını farketti. Fark edildiğini anlayan kadın ise arkasını dönüp gitti. Geriye bir kez dahi bakmadan.

Çok sevdiğini sanma, herkes elbet gider bir gün!

Adam o günden sonra her gün sahile inip saatlerce kadını bekledi fakat kadın bir daha hiç oraya dönmedi. Adam o kadına aşık değildi ama yaşadığının ne olduğuna da bir türlü anlam veremiyordu. Yüzünü bile görmediği kadına aşık olamazdı. 2 cümleye de aşık olunmazdı. Öyle olsa yazdığı her şiire bir kadının aşık olması gerekirdi. Ve bir gün yine o sahilde umudunu bindirip okyanusa bıraktığı geminin hayaliyle neler yaşadığını anladı.

Adam aşkın kendisine aşıktı.

Kendini çok önemseme, üzülürsün!

Ve yaşadığı o günü hatırladı. Bir lokantaya oturmuş yemeğini yerken aklına bir kaç satır gelmişti. Cebinden eksik etmediği kalemini çıkarıp bir şiir yazdı. Fakat rüzgar ile şiir uçup gitti. Tek başına oturan bir kadının topuklu ayakkabılarına takıldı. Ayaklarına kapanır gibiydi. Adam hemen kalktı yerinden ve kadına doğru ilerledi. Ama geç kalmıştı, kadın çoktan okumuştu şiiri. "Çok güzel" dedi. Adam sadece kadına gülümseyerek "Sizin olabilir, lütfen kabul edin." dedi. Kadın mutluydu, kabul etti. Meğer kadın o gün adamın bakışlarında aşkı görmüştü. Ama kendine olanı değil. Adamın kelimelerini tüketen kadına olan aşkını. Ve kendini fazla önemseyerek adamın ona aşık olduğunu düşündü.

Her yere, herkese aşk ile bak!

Adam ilişkisi bittiği günden beri kendine ilişki bitti aşk değil diyordu. Bu yüzden baktığı her yerde kadını görüyordu. Her kadında da. Ve o kadında o bakışlara aşık olmuştu. Kadın her gün sahile inip o adamın gelmesini bekledi uzunca bir süre. Ve bir gün geldiğinde o kağıdı oraya bırakıp arkasından onu bulmasını bekledi. Ve şimdi gittiği yerde hala adamın gelip Onu bulmasını bekliyordu.

Hiç gelmeyecek!

#DebernusVeKitmir