Bir Pazar Kahvaltısı Gibi

Günaydın.

Bakıyorum sana, yanıma uzanmış bedenine, karanlığa bakmaktan usanmış gözlerine; kapalılar hala.

Rüyana girmeye çalışıyorum. İzin verir misin? Girebilir miyim? Tamam sorun değil. Böyle de iyi. Yetinebilirim.

Korkuyorum

Bir sabah uyandığımda yanımda olmayacaksın diye. Yastığıma sarılmak istemiyorum yokluğunda. Duygusallaşmamalıyım. Bana yakışmaz bu haller.

Sonsuzluk nedir bilir misin? Sen, sana dair her şey... İşte bunu yaşamalıyım.

Ellerimi Bırakma, Emrediyorum!

Sinirlenme hemen. Rica da olabilir bu. Kadın, kadınım. En çok neyi seviyorum biliyor musun? Ellerimi, avuçlarımdaki nasırları öpüşünü. Şarkıdaki gibi yüzümdeki yastık izlerini parmaklarınla dokunarak parçalamanı.

Ellerini Çekme Benden

Hayata bağlanmak nedir bilir misin? Dur sarılayım belinden. Hissediyor musun? İşte bu! Hayata bağlanmak böyle bir şey.

Bir boşlukta salınırken, kimsesizken, en kötüsü de sensizken seni bulmak gibi bir şey.

Cephanem Biterse

Siper etmeyeceksin kendini bana asla. Saçlarını, yüzünü kaldırmayacaksın, ardımda duracaksın. Bana söz ver. Yok olup gidersem ben, dünyaya en büyük mirasım sen olacaksın.