Güvenme, Kendini Bile Bile Atma Ateşe!



Bağlanmayacaksın...


Ne de güzel söylemiş Can Yücel. Evet arkadaş bağlanmayacaksın. Bak sana bir hikaye anlatayım. Ben de çok sevmiştim bir zamanlar. Onsuz yapamam demiştim. Bağlanmıştım. Ne oldu biliyor musun? Gitti.


Güvenme. Kendini bile bile atma ateşe?


Sonra birine çok güvenmiştim. Dost bilmiştim. Bütün acımı mutluluğumu söylemiştim. Ne oldu biliyor musun? Gitti. Gün geldi kardeş dedim diğer yüzünü bilmediğim birine gün geldi kalbim delicesine attı değer vermeyene. Ne oldu biliyor musun arkadaş? Gittiler.


Bilmiyordum böyle iki yüzlü olduğunu insanların.


Bilmiyordum işte arkadaş bilmiyordum. Güvendim. Ama gitti işte. Hepsi gitti. Fark yoktu aralarında. Diyemedim hiçbir zaman şu gitti ama şu hala yanımda diye. Diyemedim işte.


Sadece biri biraz daha sonra gitmişti o kadar. Yalnızlığı en dibine kadar hissettiğim de oldu benim. Ağladım. Ben bu hayatın kuralını acı çeke çeke anladım. Şu sol yanımda hissettim acıyı. Hissettim kalbimin parçalandığını. Hissettim hissedilebilecek en berbat duyguları. İhanet, nankörlük, iki yüzlülük... Çok acıttı evet ama biliyorum artık.


Biliyorum ve bağlanamıyorum biliyorum ve güvenmiyorum.


10 yıllık 20 yıllık arkadaşım deme. Ben 10 yıllık arkadaşımın da kazığını gördüm. Ben kardeş kazığını da sevgili kazığını da gördüm. Olmaz deme oluyor işte. Ben de sevdim ben de güvendim. Ulan ben bağlanmamayı ağlayarak öğrendim. Bak gördün mü güvenince böyle oluyor işte. Güvenme arkadaş güvenme. Sonradan pişmanlık duyarsın. Canın yanar, sen de ağlarsın.

Güvenme, Kendini Bile Bile Atma Ateşe!
Cevapla