Reddenen, Reddetmenin Pişmanlığını Sonradan Yaşar mı?

Sevgili KS üyeleri; ilk bencemi merak edilen bir konu üzerine yazmak istedim.

Reddeden insan, reddettiği kişiye verdiği cevaptan, sonradan pişman olur mu? Kimilerimiz alaycı, kimilerimiz duygusal, kimilerimiz korkak, kimilerimiz de o kadar boş, şaşkın bir şekilde 'Hayır'ı yapıştırıveririz karşımızdaki kişiye. Peki ya sonrasında verdiğimiz cevaptan pişmanlık duyar mıyız? Muhtemelen pişmanlığımız da başta verdiğimiz tepkilerle doğru orantıda ilerleme gösterir.

Nasıl mı?

Madde 1

Size alaycı bir üslupla bıyıklarının ya da uzun saçlarının altından kıs kıs gülerek 'hayır' diyen şahsın, sizi reddetmekten ötürü pişman olacağını sanıyorsanız veya size herhangi bir geri dönüşü olacağını düşünüyorsanız yanılıyorsunuz. Çünkü siz kesinlikle onun aklında hücre kadar küçük bir yeri bile işgal etmeyi başaramamışsınızdır ve başaramayacaksınızdır. Çünkü onların hayatından sizin gibi binlerce insan gelip geçer. Çapkındırlar. Umursamazdırlar. Takmazlar. Düşünmezler. Üzülmezler. Ve onlar sizler sayesinde egoları yükseltilmiş insanlardır. O yüzden uzak durulasıdırlar. Amma velakin ne kadar tehlikeli olurlarlarsa olsunlar ilk tercih edilenlerdir.

Madde 2

Sizi reddederken bile içi birazcık sızlayan bir insansa karşınızdaki muhtemelen sizi reddetmesinin pişmanlığını belki yıllar sonra da olsa yaşayacak bir insandır o. Kalbi bir başkasındadır ve bunu size hissettirmeden sizi kendisinden uzaklaştırmaya çalışır. Bu insan; merhametli, temiz kalpli biraz da saftır. Aslında aşk için yaratılmıştır. Sadıktır. Doğru aşkı arar. Fakat; Doğruyu değil de yanlışı seçer kalbi. Ona gider, zedelenir, belki daha fazlası; kırılır, parçalanır ve çok zaman sonra sizi reddetmenin pişmanlığını az ya da çok yaşar. Aklında 'acaba'lar dolanmaya başlar. 'Onunla olsam beni üzer miydi? Bana değer verir miydi? Hayatımda şu anda da olur muydu?' gibi sorular sorar. Sorularına 'Üzmezdi, çok değer verirdi ve hep olurdu' gibi net cevaplar verebilir. Karşısındaki insanın duygularının eskimediğinden emin olanlar belki olabilmek ihtimali ile onunla bir ilişkiye başlama şansı bulabiliyorken çoğunluk için durum tam tersidir. Çünkü şanslı olan başka bir insanın, çoktan hayatının şansı olmuş olur o kişi. 💔

Madde 3

Genelde kapıları aşka, sevgiye, sevgiliye kapatılmış kişilerdir. Yalnızlığı severler. İlişkiden, insanlardan korkarlar. Asosyal tiplerdir. Siz yine yanlış bir kişiyi seçmişsinizdir. Bu defa alaycı değil ama onun kadar can acıtan sert bir ifade ile reddedilmişsinizdir. Ve size arkanızı dönüp tıpış tıpış gitmek düşer. Asla pişman olmazlar. Çünkü Düşünmezler. Üzülmezler. Üzülmezler, düşünmezler çünkü onlar aşkın insanı değildir. Kendi kabuklarının içine sıkışmış, oradan çıkmaya da oraya misafir almaya da korkan insanlardır. Genelde tercih edilmezler. Çünkü topluma karışan kişiler değillerdir. Tanınmazlar, görünmezdirler.

Madde 4

Sanırım içlerinde, olanlardan neredeyse bir haber olan kişiler size cevap bile veremeyen kişilerdir. Aşkı tam olarak tanımlayamazlar. Vardır ama nedir? Buna cevap veremezler. Sonrasında bunlar da sizi düşünmezler. Neden mi? Çünkü adamlar ne olup ne bittiğini algılayamamışlardır bile. Fazlasıyla saf ve temiz kalplilerdir. Sevgiliniz olurlarsa? Sizi bir kedi veya herhangi tatlı bir canlı sever gibi severler. Biraz vıcık vıcık ilişkileri olabilir ama sizi her daim saflıklarıyla mutlu ederler. Çünkü kalplerinde kötülük yoktur. Düşünmeden hareket etmeleri sizi kimi zaman mahcup etse de zararsız insanlardır. :) Bu yüzden uzak durulası gibi bir tanım kullanamıyorum. Önemli olan olayın bilincinde olup mantıklı cevap verebilmeleri.

Bunlardan çıkarılacak sonuca bakılırsa her ilişkide olduğu gibi bu gibi durumlarda da kaybeden her zaman duygusal olan kişi oluyor. Bu yüzden de duygusallığı bir yerde bırakmayı, devreye mantığımızı da sokmayı öğrenmeliyiz. Şunu unutmayalım ki kişi neredeyse hiçbir zaman mantığı ile verdiği kararlardan pişman olmaz. Duygusal olmak genel anlamda kaybettirir.

Mantık ağlatmaz ama duygular ağlatır.

Çevremden gözlemlediklerim ve yaşadıklarımdan toparlayabildiklerim kadarıyla sizlere yapabileceğim aktarım bu kadar. Mutlaka eksiklerim vardır. Yanlışlıklarım da olmuş olabilir. Sizlerden kusurlarım için af diliyorum.

Hayatınız için verdiğiniz kararlardan hiçbir zaman pişman olmamanız dileğiyle...