Af Diliyorum Seni Hatırlamadığım Her Gün İçin

Umursamaz bir nitelikte sergilediğim duruşumun vadesi de yetiyor bir süre sonra. Kaybolmanın en had safhasında buluyorum kendimi. Şüphe etmek yahut kaçmak değil bu bilhassa yakalanmak, en kaçmak istediğin şeyler tarafından. Ve tutulması yakandan,yırtmak için öldüresiye çabaladığın kimliğinin asılsız bir çabayla büsbütün varolması. Fakat bu kaybolmak durumu aklını kaybetmekten farksız. Üstelik daha beter; aklın varolupta doğruyu icra edememesi hali. Günleri üçe beşe bölerek hatırlama kaygısı, biraz da tasarruf meselesi hatırlamaya dair.

Saklanan şeylerin en envaisi en garibi

Hiç gün yüzüne çıkmayacak bir sırrı kademe bastırma çabaları gibi. Af diliyorum hatırlamadığım hergün için seni; yazmadığım her harfi senin için. Merhamet pınarından umut ediyorum yitmemeyi kaybolmamayı. Sadece sana bağlanmış bir gizli ipte nereye kaçsam varamadığım noktalarda içime giren sancılarca hatırlıyorum seni. En güne bölemediğim hatırlamak saati bu ; en tasarruf istemeyen bir hatırlamak saati..

Bana aidiyeti matematik sayılarınca ifadesi "0" olan nesnelere hasret duymak bölümü en çıkmaza girdiğim.

Oysa görmemekte yeterli ait olmak için. Hissetmek meselesi bu, gözle görmek değil. Siyah bir tepsiye çıkıp haykırmak arzusu tüm renklere; bağırarak, kızarak sevmek ihtiyacı. Çünkü bilmek; bu dünya için sevmenin yok olacağını. Bu sebebten ötürü acı çekmek haykırarak sevmenin yegane sebebi,acıtmak. Ayrılırken acıyacağını bildiğin duygularını hunharca harcamak. Bir nevi azaltınca yok olacağını sanmak. Oysa sana varmak vararak azalan bir şey değil Ey Sevgili.