Yıpranıyoruz, Yıpratıyoruz Kalbimizi Sevgimizi

Nerde o eski aşklar, nerde o yüreği güzel insanlar. Şimdilerde herkes çıkar ilişkilerinde, zevk uğruna bedenler harcanıyor... Yazık değil mi sizce de? Keşke o eski zamanlarda yaşasaydık. Evet eskiden her dakika mesajlaşmak yokmuş ama aşklar daha değerliymiş. Zaten öyle değil mi cidden? Daha zoru sevmez mi insan ? Bizim fıtratımızda bu yok mudur?

Şimdilerde herkes birbirine "seni seviyorum" diyor.

Arkadaşlar bu kelime bukadar basit mi sizce de? Seven insan utanmaz mı bunu söylemeye? Çekinmez mi hiç? Sevdiğinin gözlerine bakmaya utanmaz mı? Yazık ediyoruz kendimize. Geçmişler hep karanlık hep bir pişmanlık. Oysa eskiden öyle miymiş? Ne kadar da güzelmiş eskiler. Kalbimizi boşu boşuna değmeyecek insanlar için yıpratıyoruz. Bir anlık hevesle harcıyoruz kendimizi. Sonra üzülüyoruz, ağlıyoruz. Daha güçlü olduğumuzu sanıyoruz sonra, evet belki de doğrudur ama bence değmez. Yani hayatını tek bir kişiye adamalı insan. Tek bir kişiyi sevmeli ama bu zamanda olmuyor malesef değil mi?

İnsanlar gün gelir evlenir, ama evleneceği kişinin geçmişini sorar. Kabul etse bile aklında hep bir şüphe kalır; "ya hala onu?" Kalbimiz geçmişte başkalarını ya da başkasını seve seve o duygu biraz azalır kalpte. Hissizleşir insan sonra. İlkler hep güzeldir, ama şimdi kimse kimsenin ilki değil, olsa bile bu çok az. Ve bu kötü bir durum. Ben çok üzülüyorum ama yapacak bişey yok. Malesef. Eskiden olduğu gibi masum sevmeler yok artık.