Bu Ne Dünya Kardeşim Seven, Sevene

Bu ne dünya kardeşim böyle...

Biz mi eksiğiz onlar mı fazla? Biz mi kusurluyuz, onlar mı kusursuz? Sorun ne?.. Herkesin bir sevdiği, sevdaluğu var. Peki bizim neden yok? Eksik miyiz biz? Ya da onların neresi fazla? Dışarıya her çıkışımızda bazılarımızın içi sızlar, samimi, sarmaş dolaş bir sevgili gördüğümüzde ya terkedilişimiz ve eski sevgilimizle yaşadıklarımız aklımıza gelir ya da benim neden yok gibi cümleler kurarız. Bazılarının içini hep bir hüzün kaplar. Ama bilmezler ki onları seçen erkeğin/kadının şanslı olduğunu..

Biz yalnızlar olarak, aslında deniz de içinde inci bulunduran bir midye gibiyiz. Arayanımız çok ama bulanımız yok. Bizi elde eden erkek/kadın çok şanslı. Neden diyeceksiniz ? Çünkü ilkimiz yok, tecrübemiz yok, elini tutmuşluğumuz yok. Sevgi nedir, sevda nedir bilmiyoruz, yönetilmeye ihtiyacımız var. İlkler unutulmaz diye bir laf vardır. Klasiktir ama doğruluk payı büyüktür. İlk aşkımızı vereceğimiz insandır bizi bulan kişi. O temiz, masumane aşkımız.. tıpkı yeni doğmuş bir yavru kaplumbağa gibi korumasız, yeni doğmuş bir bebek gibi masum.

Terkedilenler yalnızlar ise ketundur, daha dirayetli, tecrübelidir. Artık neyin ne olduğunu kavramışızdır. Bize yaklaşmaya çalışan bir erkeğe/kadına karşı iki kere düşünüp cevap veririz. 1 kere değil 10 kere değil 100 kere düşünürüz artık aşık olmak için. Çünkü yaralarımız var, izler var. Düşünmemiz gerektiğini gösteren kanıtlar vardır gönlümüzün derinliklerinde...

Ama hep bir ortak noktası vardır bu iki yalnızlığın. Sevilmek. Sadece sevilmek. Gerçekten sevileceği hissetmek, artık bu benim erkeğim/hatunum diyebilecek birisini bulmak. Bir taraf yalnızlık yaralısıyken diğer taraf terkediliş yalnızlığı içindedir.Bizim neden mi sevgilimiz yok ? Neden mi kaba tabiriyle sapız ? Çünkü bizi hak eden birisi yok. Olacak, elbette olacak...

Ama bunun için önce çökük ruhumuzu kaldırmalıyız, kuaföre gitmeliyiz, bakım yapmalıyız, üstümüze başımıza yeni kıyafetler almalıyız. Ekstra güzel olmalıyız. Elbette ki bizi seven içimiz güzelliğiyle sevmeli ama buradaki ama aşktan ziyade kendimiz yalnızlık psikolojisinden kurtarmak. Değer gördüğü, beğenildiği izlenimini vermek. Terkedilenlerimiz ise aynısı geçerli. Kuaföre gidin, üstünüzü başınızı değiştirin kendinize bakın. Size teklif yağsın. Ama siz tecrübeli olduğunuz için siz seçin alın içinden, dökülen gözyaşınız değil, ojenizin asetonu olsun, sigaranızın külü olsun ama gözyaşınız değil.

Unutmayın ;

Sizi dış görünüşü için seven bir adamdan/kadından bir şey beklemeyin. Mesela kız arkadaşlar bugün yarın evlendiğinizde sabah sizi makyajsız görüp hortlayan bir adamdan ne beklersiniz ki ? ya da beyler en tipsiz anınızda şakayla karışık bir ima ile sizden iğrenen bir kadından ne beklersiniz ? Bakımlı olun, güzel olun ama bu güzelliğinizi içinize yansıttığınızı görecek insanları sevin, hayatınıza alın. Aşk cidden zor bir oyun.Şakası yok. Ya kazanır, mutlu olursunuz, ya kaybeder mefta olursunuz..

Sevgilerimle...

_Delikanli_