Senin Adın Umut

Henüz ikimizde 20’li yaşların başındaydık. Sosyal medyada fazlaca takılıp sonunda birbirimizi bulmuştuk. Seni ilk tanıdığım an umudumun sen olacağını nerden bilebilirdim. Diğerleri gibi sen de bırakıp gidersin sanmıştım meğersem yanılmışım. Her şey bir anda gelişmişti telefon numaraları alınmış ve buluşulmaya karar verilmişti.

Ve o gün geldi çattı.. Beni almaya gelmiştin ve birlikte ilk buluşma yerimize ‘Gönül Kahvesi’ ne gitmiştik. Kahveler eşliğinde güzel sohbetimiz devam ederken o an senden daha fazla etkilenip içimden “Allah’ım şu elimdeki kahve bardağının elimi ısıttığı gibi bu çocukta benim yüreğimi ısıtsın demiştim” ..

Allah o an dualarımı kabul etti ve biz çok mutlu bir şekilde ilişkimize devam ettik. Bir gün birlikte kahvaltı hazırlayıp arkadaşlarımızı davet ettik, bir gün alışveriş yaptık, öteki gün evde saatlerce fotoğraf çekindik derken günler günleri kovaladı. Tabi ufak tefek kavgalarımızda oldu bunlara biz hep tuz biber dedik güldük geçtik.

İlişkimize herkes gıpta ile bakarken kimisi de uzaktan ilişkinizi nasıl yürütüyorsunuz zor olmuyor mu fazla sürmez bu ilişki diyordu. Biz herkese ve her şeye inat mesafelere inat ilişkimizi sürdürdük. Sonra bir gün hiç aklımızda yokken beni bütün ailenle tanıştırdın. O kadar mutluydum ki her genç kızın hayallerini ben yaşıyordum. İlişkimiz henüz yeniydi fakat uzaktan bizi tanıyanlar kaç senedir birliktesiniz diyordu. Bizde 8 aydır deyince çok şaşırıyorlardı. Çoğu zaman nazar değecek diye çok korkuyordum.

Bir gün ailen artık benim de ailem ile tanışmak istemişti. Hemen koşarak annemin yanına gitmiştim durumu anlattım. Annemden hiç şaşırmadığım tepki geldi buyursun gelsinler dedi.

O heyecan ile hemen temizlik yaptık kurabiye yaptık. Ve akşam saatlerinde ailesi geldi bize. Beklediğimden daha güzel bir tanışma olmuştu. Mutluluğum daha da artmıştı. Ta ki babamın;

Kızım sen üniversite mezunusun o ise askeri ücret ile çalışan bir gariban deyişine kadar.

Babamın ne dediğinin benim için önemi vardı fakat o benim umudumdu onu sırf bu yüzden bırakamazdım. O gün gece beni aradı günün özetini birlikte değerlendirdik. Telefonu kapattıktan sonra bütün bunların filmlerde olacağını sanıyordum. Dedim ki demek ki gerçek hayattan esinleniyor senaristler.

Ertesi gün oldu O aradı oraya geliyorum görüşelim dedi ve buluştuk. Ben babamın sözlerine rağmen umuduma daha çok bağlandım. Filmlerde ki gibi sırf maddiyattan dolayı ona soğuk davranmadım. Ve birden bana bir sürprizi olduğunu söyledi. Ne kadar ısrar etsem sürprizinin ne olduğunu üniversite diplomamı almaya gittiğimiz gün söyleyeceğini söyledi. Ben kesin bana bir hediye aldı diye düşünüyordum.

Aradan 2 hafta geçti..

Birlikte okuduğum şehre gidiyorduk. Yol boyunca başının etini yedim. Sürpriz ne? Hediye mi? Nasıl bir şey? o ise cevap vermek yerine her defasında tebessüm etti. Artık okula geldik diplomamı aldım ve bunu kutlamak için birlikte yemeğe gittik.

Ben hala hadi artık söyle sürpriz ne derken birden bana askerlik fotoğraflarını gösterdi. Askerliğini denizci olarak yapmıştı. Benden habersiz uzmanlık sınavlarına girdiğini ve kazandığını bundan sonra umudunun bahriyeli olduğunu gelecekte daha rahat bir hayatımız olacağını söyleyince aklıma babam geldi.

Ne acı dedim ya onun yüzünden 2 hafta önce onu sırf bu yüzden terk etseydim dedim. Hem o yıkılacaktı hem ben demek ki büyükler her zaman haklı değilmiş dedim içimden. Ben içimden türlü türlü konuşmalar yaparken onun sesiyle irkildim.

Ne o sevinmedin mi? dedi.

Yo hayır çok mutlu oldum ikimiz adına da dedim ve erkek arkadaşımın işe girişini de kutlayarak oradan ayrıldık.

Hikayemizi anlatsak roman olur derler ya o misal bizimkide. Ben burada kıssadan hisse vermek istiyorum bizim gibi gençlere demek ki neymiş gerçek sevgi beraberinde mutluluğu da getiriyor siz inancınızı kaybetmeyin. Üniversite mezunu olmak hiçbir şeyi gerçekleştirmez önemli olan hayat üniversitesinden mezun olmak.

Sevgilerle..