Yaşamla Ölüm Arasında Kalmak Gibidir Yalnızlık

Önce ciğerlerin işler adamın sonra yavaş yavaş kalbin ritmini bozar en son insanın beynini yer bitirir. Sürekli sorarsın hata nerde? Niye ben? Anlamsızca sorduğun sorular bir gün gözünü açtığında hayatın olmuştur. Sorunlar ve sorular...

Yalnızlıkla baş etmeye çalıştıkça alışırsın yalnızlığa.

Cihangir’e gidersin İstanbul’un şüphesiz en gizli kalmış en güzel manzarasına sahip yerine. Yalnızsındır. Oturursun o merdivenlere o manzaraya karşı haykırırsın.

”-Biri gelse de şu cehennemden beni kurtarsa.”

Ordan çıkarsın İstiklale hani Alman hastanesinin oralarda görürsün gizlice öpüşen çiftleri. Düşüncelerinde hep nerdesin sorusu. Nerde o? Niye gelmedi? Gelmez bir türlü.

Yalnızlığınla başlayan gün gene yalnızlığınla bitmiştir.

En büyük öğretisi olmuştur yalnızlığın soğuk yatağına geri dönmek. Hayallerin ve umutların seni uyutmamak için ellerinden geleni yaparlar. Yastıklara sarılarak geçirirsin yalnızlık hissini.

Yarın gene yalnızlığınla uyanacağının pişmanlığıyla uyumaya çalışırsın. Kapa gözlerini ve düşün “o” kim olabilir?