Aşkı Bulamamamın Tek Sebebi Kendimim

Aşağıda yazacaklarımı lütfen kimse yanlış anlamasın. Gelir durumu vs anlamında görgüsüz veya kendisinin reklamını yapıyor olarak algılamayın. Sadece yaşantımın birtakım ayrıntılarını problemimin çözümü anlamında bilmenizi istedim.

Liseden beri hiç bir kızla beraberlik için ilk adımı ben atmadım.Hep onlar geldi o yaşlarda bilirsiniz çıkma teklifi gönderdiler vs. Okulda ve dershanede hatta şu anda birkaç tanesi mankenlik ve dizilerde oyunculuk yapan kızlardan hep çıkma teklifi alırdım.İnanın okulun en yakışıklılarından biriydim.En güzel kızlarla takılırdım. Zengin filan da değildik.Tipimde süper değil.Orta kalem işte.Ancak giyime , saattir , ayakkabıdır acayip önem verirdim. Ciddi ilişkidir , aşktır , çiçek almadır , hediye almadır, jest yapmadır bu gibi şeylere hep dalga geçerek bakmıştım.Hatta kız arkadaşlarım güzel sözler ve hediye anlamında ufak jestler yapardı.Belkide beni utandırmak için yapıyorlardı bilemiyorum.Ancak ben devamlı anlamamazlıktan geliyordum herşeyin farkındaydım yani.Bu kıza biraz ilgi göstereyim filan diye düşünmek bile istemiyordum.Bir iğne bile almadım hiçbirine güzel bir söz bile söylemezdim.

Abartmıyorum çoğuyla dışarıya çay içmeye bile çıkmışlığım yoktur.Varsa yoksa eve atalım takılalım, temizlik , yemek yaptırayım , masaj yapsın , takılalım sonra da yavaş yavaş kendimi soğutup ayrılmasını sağlıyayım.Böyle belki de abartmıyorum yerli yabancı 30 tane kız arkadaşım olmuştur. Bu durum 25 , 26 yaşıma kadar devam etti. Üniversite ve askerlik bitti.Meslek hayatıma başladım.Avukat olarak çalışmaya başladım büro açtık vs.

Sonra sonra baktım ki takıldığım kızların kalitesi iyice düşmeye başladı. Hem karakterleri anlamında hem de güzellik anlamında.Fazla arkadaş ortamım yok sosyal aktivitelere de çok takılmadığım için İnternette arkadaşlık sitelerine resmen abone oldum.Oysa bende her şey aynıydı. Muhabbet , sohbet anlamında kendimi övmüyorum ama kimse yanımda sıkılmıyor.Bunu insan karşıdan anlayabiliyor.Zeki olduğumu da söylerler boş teneke biri değilim.

Bir ara her erkeğin kız bulamama bahanesi gibi ya acaba maddiyattan mı bunlar beni istemiyor düşüncesine bile daldım. Sonuç itibariyle yaş 28 lere geldi.Haliyle karşıdaki kızlarda kendi yaş gurubumda ve maddiyatı da düşünebilir diye acayip düşüncelere daldım.

Ancak maddi olarak avukatlığa başladıktan birkaç sene sonra son derece rahat bir konuma geldiğim halde sonuç yine de değişmedi. Yaşım şu an 30 çevreme bakıyorum ve arkadaşlarım düzgün kızlarla artık evlilik yoluna bile girmişler.Hatta çocukları olanlar bile var. Evlilik mutluluğun çözümü değil.Bunu aldığım boşanma davalarından son derece iyi biliyorum.Ancak kim ne derse desin hayatınız biraz da olsa düzene giriyor doğru kişiyle evlenmişseniz değer görüyor ve değer gösteriyorsunuz.Ailemden uzak yalnız yaşadığım içinde yemin ediyorum evde akşamları oturmak bile istemiyorum artık.Duvarlar üstüme geliyor sahile gidip denizi seyrediyorum sıkıntımdan ya da tek başıma yürüyüş yapıyorum.Normalde sahilde tek oturan birini görsem gülerdim kafayımı yemiş bu napıyor burada tek başına diye.

Bir iki yıldır gerçekten aşık olmak için birini sevebilmek ve sevilmek için çırpınıyorum. Resmen bunalıma girdim.Karakter ve güzellik anlamında beğenemediğim tek lafımla pılını pırtını toplayıp benimle yaşamayı isteyen 5e yakın eski kız arkadaşlarımdan var.İnanın vakit geçirmekten artık sıkıldım.Telefonlarını bile açmıyorum.Çünkü sadece aşık olabileceğim ve düzgün birini istiyorum artık.Ismarlama hayat olmaz ancak bu duygunun eksikliği beni psikolojik olarak resmen bitirdi.Eskisi gibi işime bile yoğunlaşamıyorum.

Gerçekten beğendiğim birkaç tane kız da ya beni beğenmedi ya da unutamadığı birileri olduğu için birliktelik kuramadım. Cinselliktir , kullanayım atayım bir kenara gibi düşüncelerden resmen 2 yıldır arındım.Sadece mutlu olmak istiyorum ve ufak jestler süprizler yapıp yanımdaki insanı da mutlu etmek istiyorum sonunda da aşk evliliği yapmak istiyorum.Önceden dalga geçtiğim durumları şimdi mumla arar oldum.

Çocukluğumdan beri haftada birkaç kez namaz da kılıyorum hep Allaha yalvarıyorum.Allahım affet beni diye.Ancak ilahi adaletmidir nedir bilmiyorum son 2 yıldır depresyona girdim.Psikoloğa bile gitmeyi düşündüm.Kafama çok takıyorum artık.

Arada arkadaşlarla dışarı çıkıyoruz geceleri saat 11 , 12 olunca eşleri arıyor gelmiyomusun diye soruyorlar onlar bu durumdan hoşnut değiller ama yemin ediyorum içim sızlıyor keşke beni de biri merak etse diye düşünüyorum içimden.Onlar gidince mekanda ben biraz daha oturup kalkıcam diyorum ve birkaç şey daha içip içim kan ağlayarak eve tek başıma gidiyorum.Kimileriniz belki de olum sen bir evlen de veya ciddi bir ilişkiye başla da bıkarsın bu aramalardan dediğini duyar gibiyim.Ancak gerçek bu değil.İnanın uzun süre yalnız yaşar ve kimseden ilgi görmezseniz bazen tartışmayı bile özlüyorsunuz.

Kimseye anlatamadığım şeyleri buraya yazdım.Belki de anlatıp biraz rahatlamak istedim.Bu dönemden kurtulmak istiyorum artık.Hepinize iyi günler.