Kimden Vazgeçeceğini Seçebilir İnsan

Sevgili 12 yıllık arkadaşım kısa öykümüz hakkında bir bence yazmış. Benceyi okudum, şimdi bu benceyle cevap veriyorum.

Evet uzun süredir yanıktım o çocuğa. Bunu da en iyi şekilde sadece arkadaşıma anlatabiliyordum. Kendisi çok iyi bir dinleyicidir gerçekten iyi bir dosttu. Şimdi biraz kendi hikayemi anlatacağım önce.

Bir insanı sevmek ve söyleyememek çok tuhaf bir şey. Söylersem de söylemezsem de kaybederim korkusu var. Ben ona ne zaman baksam elini tutmak ve sarılmak istediğim bir sevgili gördüm. O'ysa bana hiçbir zaman o gözle bakmadı ve evet aramızda hiç öyle bir konuşma geçmedi.

Sürekli kızlar vardı etrafında inan bir zaman sonra alıştım artık kabullendim. Hiçbir zaman elde etmeyi düşünerek yapmadım, yanında olmak bana huzur verdiği için yanında oldum onun.

Hep canımı yaktı ve ben çoğu zaman arkadaşımın omzunda ağladım. Sürekli konuştuğu ya da çıktığı kızları anlatırdı bana çünkü dosttuk sonuçta. İliklerim sızlardı o bana konuşmaları attıkça, bir de sorardı "neden mutsuzsun?" diye. "Senin yüzünden" diyemezdim de geçiştirirdim hep. Nasıl sevdiğimi en güzel şekilde arkadaşıma anlatabilirdim sadece.

Arkadaşımsa ne kadar sevdiğimi bildiği halde onunla olmaktan çekinmedi. Kimi seveceğini seçemez ama kimden vazgeçebileceğini seçer insan. Sen benden vazgeçmeyi seçtin ve benden vazgeçtin. Onunla olmak güzeldir, iyidir ama sen onun büyüsüne kapıldın gittin. Böyle olmayı sen tercih ettin.

Şimdi "o zaman sen vazgeçseydin" dersin içinden. Senin hislerin o kadar taze ve bastırılmaya o kadar müsaitti ki bunu bir şekilde başarabilirdin. Benim içinse iş işte geçmişti artık.

Yaşattığını yaşarmış insan. Ben günlerce sizin gizemli aşkınızı fark eden kişilerden öylesine biri olarak sizi izledim. Dersteydik ya, ders dinlemem gereken yerdeydik ama benim aklım hep sizdeydi." Acaba şu an birbirine bakıp gülüyorlar mı, acaba el ele mi tutuşuyorlar, acaba şu an şakalaşıyorlar mı?" ben her ders bu soru işaretlerine katlanmak zorunda kaldım. İkinizin de mutluluğunu istedim ta ki kendimi bir kenara attığımı fark edene kadar. Keşke benim seni düşündüğüm kadar düşünseydin beni. Düşündüm diyorsun ama sen sadece düşündüğünü zannettin, kendini buna mecbur hissettin; İÇİNDEN GELMEDİ.

Hadi ben seni yalnız bıraktım, hadi bu öykümüzde kötü kişi benim sen çok mu temizsin? Onu sevdiğimi öğrenmesin diye ne kadar çabaladığımı bildiğin halde onu sevdiğimi ona sen hissettirdin. Sonunda öğrendi onu sevdiğimi. Ellerini tutamadığım, bir kez bile "seni seviyorum" diyemediğim yetmezmiş gibi varlığını da aldın benden yalan mı? Dostluğumuzu da aldın.

Gerçekten de bu en zoruydu sanırdım, meğer daha zor şeyler de varmış.

(Bu konuşma bize ait değil ama buna benzer bir konuşma geçti aramızda ondan dolayı bunu paylaştım)

- Bir şey öğrendim bu doğru mu? Hislerin?

+Özür dilerim bu şekilde öğrenmeni istemezdim. Kendimi çok kötü hissediyorum.

- Hayır sakın kendini kötü hissetme, açık açık konuşmak istiyorum umutlanmanı istemiyorum. Sen çok iyi bir arkadaşsın, iyi bir dostsun öyle kalmanı istiyorum. Kalbini kırmak istemiyorum

+Artık eskisi gibi olmaz, konuşmamak en doğrusu. Kendine iyi bak.

- Sen de...

Evet gerçekler acı ve ben bu gerçeklerin acısıyla başa çıkmayı öğrendim. Daha fazla söyleyecek bir şeyim yok. Tüm yaşananlara rağmen Allah'a emanet ol. #kimdenvazgeçeceğiniseçebilirinsan