Kırmış Kalbini

Fikrimden geceler yatabilmirem bu fikri başımdan atabilmirem.

Herkesin bu hayatta bir acısı vardır benim acımda sevdiğim kişinin beni sevmiyor olması

Küçüklüğümden beri bir özgüvenim vardı, mutluydum. Doğuştan geliyordu herhalde.

ya da hiç acı çekmemenin getirdiği bir şeydi.

Ben galiba bu sene aşkı tattım.. Aşkın nasıl bir şey olduğunu yeni anladım.

Onun gözlerine baktığımda istemsiz gülüyordum, sarılmak istiyordum ve nefesini hissetmek.. Bir kere karşımda ağlamıştı kendim ağladığımda bu kadar üzülmüyodum ben.

O kadar kutsallaştırmıştım ki kafamda. O yanlış bir şey yapmaz, o da beni seviyordur ama benden emin olamıyordur ve o mükemmel.

Sürekli onun yanında olmak istiyordum. Omzunda ağlamak, onunla gülmek, onun gözlerine bakmak. Yanlışı varsa da ona doğruyu ben öğretmek istiyordum.

Bana göre biz özeldik. O benim hayatımın parçasıydı ve bende onun. Bir büyü vardı emindim. Hatta özel bir şarkımız bile vardı bizim. Ben onun benim bir parçam olacağına inandım.

Hahahah. Biz arkadaş bile değilmişiz ki. Benimle sadece zaman geçsin diye takılıyormuş. Aklının ucundan bile geçmeyen ben ona aşık olmuşum. Başkasıyla beraber oldu aklının ucundan bile geçmedim bilmiyor bile onu sevdiğimi bilse de umursamaz zaten. Anlayamadığım tek şey neden olmuyor ?

Ben onu o kadar severken onun nasıl umrunda olamıyorum. Ben bu kadar kapılmışken nasıl olmaz ya neden neden neden. Neden acı çeken ben oldum. Sormanın ne anlamı var hayat böyleymiş. Sadece sevdim ve o sevmedi sevmek zorunda da değildi. Hikaye böyle bitmedi. Bu hikaye hiç olmadı.

"Nice yıllar boyu kırmış kalbini."