Konu Aşk Olunca Gururumuzu Neden Hiçe Sayıyoruz?

Bir süredir "acaba ne konu üzerinde yazsam?" diyordum. Ve hem kendi geçmiş ilişkilerimde hemde etrafımda sıkça rastladığım bir konu üzerinde yazmaya karar verdim: "Konu aşk olunca gururumuzu neden hiçe sayıyoruz?"

Biz insanlar şahsımıza dair en ufak bir lafta bile alınırken, sinir kat sayımız artarken, aşık olduğumuz insan bize ne derse desin gıkımızı çıkarmıyoruz. Genelleme yapmak istemiyorum ama çoğumuz böyle, inkar etsek te etmesek te..

Peki bu yaptığımız ne kadar doğru? Gözümüz ondan başka bir şeyi görmüyorken, onun için her şeyi göze almaya hazırken dediği bir kaç laf mı bizi yolumuzdan koyacak? Kavga ettiğimizde "defol git, seni istemiyorum artık." desin. Biz gururumuzu çiğneyip içimize gömüp halen inatla gitmeyiz. İstenmediğimizi bile bile.

En ufak kavgada bağırır çağırır hakaret eder belki de.. Peki biz neden alttan alırız? Neden halen hatalı o iken içimize gömeriz her şeyi? Neden gururumuzu bu kadar ayaklar altına alırız?.

Aşksa aşk kardeşim, aşkta bir yere kadar. O aşk sana mutluluk vermiyorsa, huzur vermiyorsa, sevginin karşılığını alamıyorsan neden bu davranışlara katlanıyorsun? Seviyorum diyorsun çünkü.. Evet insan sevince her şeyin üstünü örtebiliyor. Her şeye göz yumabiliyor. Ama bir yere kadar...

Hepsinin sebebi kaybetme korkusu arkadaşlar. O nasıl sevdiğimizi biliyor, onu asla bırakmayacağımızı biliyor. Bu yüzden kaybetme korkusu yok! Acaba kırılır mı? Üzülür mü? Terk eder mi? diye düşünceleri yok onların. Korkuları olan biziz. Acaba bende terslersem ya da bağırırsam gider mi? benden soğur mu? üzülür mü? canı yanar mı? . İşte bunları en ince ayrıtısına kadar düşünen bizleriz, onlar değil.

Peki buna nasıl engel olacağız? Bunu anlatmadan önce şunu dile getirmek istiyorum. Siz siz olun asla karşınızdaki insanı kaybetmekten korktuğunuz için kendinizi ezdirmeyin, haklı olduğunuz halde haksız duruma düşmeyin. Onun sizi sömürmesine izin vermeyin. Susturulmayın! Çünkü insanoğlu nankördür, değer kıymet bilmez. Kendisi ile öyle meşguldur ki , sizin onun için neler yaptığınızı, nelerden ödün verdiğinizi, nelerden vazgeçtiğinizin farkına varmaz. Siz ne kadar dil dökseniz de o değişmez. Siz değişeceksiniz ki, oda değişecek.

Şunu unutmayın; Bir insan sizi gerçekten seviyorsa zaten gitmez. Gidecek olursa da zaten sevmiyor demektir. Çünkü bir insan birini gerçekten seviyorsa kafasında "ayrılık" lafı bir saniye dahi olsa geçmez. Onun için bu ilişki ciddi ve sürekli bir ilişkidir. Ayrılık, seçeneklerin arasında bile değildir. Eğer karşınızda ki insan sizi her kavgada ayrılık ile tehdit ediyorsa ve siz sırf onu kaybetmekten korktuğunuz için gene onun istediğini yapıyorsanız emin olun o kişi zaten bir gün gidecektir. Ve siz o gün şimdikinden çok daha fazla üzüleceksiniz...




Ne o ne de aşk kalacak geride.. Bir de gururunuz ve onurunuz cabası... Kendimden örnek vermek istiyorum arkadaşlar. Bundan 2 sene önce biriyle çıkıyordum. Uzun süren bir ilişkiydi ve birbirimize çok alışmıştık. Artık aile gibi olmuştuk. Beraberken çok doğaldık ve onun beni deli gibi sevdiğini biliyordum. Adım gibi emindim, işte bu yüzden kaybetme korkum yoktu. Üstüme o kadar fazla düşüyordu ki, artık bunalıyordum, sıkılıyordum. İlişkinin heyecanı gitmişti. En ufak kavga da bağırmaya başlıyordum. Ve o bir erkek olduğu halde beni kaybetmekten korktuğu için ağlıyordu. Birde ağlıyor diye kızıyordum.. Ama sonradan kendime geldim.

Karşınızdaki insanı kaybetmekten korktuğunuz için kendinizi ezdirmeyin

Dedim ki; yahu bu çocuk bana deli gibi aşık. Benim için ağlıyor, sürekli alttan alıyor, ne dersem yapıyor. Sen daha ne istiyorsun be Nefes? . Ve o günden itibaren ona hak ettiği değeri verdim. Hak ettiği muameleyi gördü.
Ama o zamana kadar aklım neredeydi? Herkes benim gibi düşünceli olmayabilir, aklı başına gelmeyebilir ve buna devam edebilir. Herkes benim eski sevgilim kadar şanslı olmayabilir ve sürekli bu duruma maruz kalabilir.

Bir kız arkadaşım sevgilisine çok bağlıydı. Adı ağzından düşmezdi. Normalde çok gezen bir kızdı ve bir sürü erkek arkadaşı vardı. Sırf sevgilisi istemiyor diye eve kapandı. Açıktı, türbana girdi. Tüm erkek arkadaşlarını hayatından çıkardı. Hattını kırdı ve yeni bir hat aldı. Sevgilisinden başka erkek yoktu. Sevgilisinin cinsel ihtiyaçlarını karşıladı. Duygusal olarak onun yanındaydı. En ufak derdinde yanına koşardı. Peki karşılığı ne oldu?

Adamın ne zaman kafası atsa, ota boka kızsa arkadaşımı dövüyordu. Neden yaptığını sorduğumda ise " vay efendim dün bizim pederle tartıştık, oda üstüme çok geldi dayanamadım." görüyormusunuz arkadaşlar? artık insanlar sevdiğine hiç acımadan döver olmuş. Ve o kız hiç bir şey demiyordu. Çok üzülüyordu tüm gece ağlıyordu, çok ağrına gidiyordu ama sırf onu kaybetmemek için ses çıkarmıyordu...

Kendisine erkeklerle gezmesi yasaktı. Ama beyefendi sürekli kızlarla geziyordu. Arkadaşım hesap sorduğunda ise "Sen kimsinde bana hesap soruyorsun?" diyordu. Bu ne demek oluyor sevgili üyeler? "Sen kimsinde" ne demek? Sonuçta ortada iki kişilik bir ilişki var. Bunların hepsi yutula yutula sizce bir insan nereye kadar sabredebilir?

Hiç birimizde peygamber sabrı yok ne yazık ki. İnsan bu kadar aşağılanmaya, bu kadar gururunun hiçe sayılmasına ne kadar dayanabilir? Sırf seviyoruz diye aşığız diye sizce bunlara katlanmak zorunda mıyız?Peki katlanınca elimize ne geçiyor? İstediğimizi alıyor muyuz? Sevdiğimiz kadar seviliyor muyuz? Karşılığı ne bunun? Siz söyleyin bana?

Aynı şeyi bende yaşadım bir keresinde. Gözüm kararmıştı aşkımdan ve o ne derse desin görmezden geliyordum. Ama ben erken uyandım ve tekmeyi bastım. Peki bu durumu hala yaşayanlar, yazımı okuduktan sonrada devam edecek misiniz?

Ben onu seviyorum ne yaparsa yapsın ben katlanırım diyecek misiniz? Ruh sağlığınız günden güne bozulurken, günden güne kendinize olan saygınızı yitirirken hala, o bencil ve düşüncesiz insanın yanına yaptıklarını hiçe sayarak gidebilecek misiniz?

Bir kez daha düşünün...