Sevdiğini Zannederken Yavaş Yavaş Tükenmek: Toksik Bir İlişkinin 7 Acı Gerçeği

Bazen sevmekle sürüklenmek arasındaki farkı gözden kaçırırsın. Kalbini susturur, içindeki o minik sesi bastırırsın. Çünkü sevdiğini sanırsın. Alışırsın. Belki de sadece iyi niyetinle görmezden gelirsin… ama bazı ilişkiler insanı yavaş yavaş yok eder, içini sessizce boşaltır. Bu yazıda anlatılanlar, belki senin de için için bildiğin ama bir türlü adını koyamadığın duygulara ayna tutacak. Okudukça kendine rastlayacaksın, belki de yıllardır bastırdığın o gerçekle ilk kez göz göze geleceksin. Çünkü bazen insanı en çok yoran şey, sevdiğini sandığı kişide kendini kaybetmektir.

1. Sürekli kendini suçlu hissettiriliyorsan

Bazen bir kelime, bazen bir bakış, içten içe seni küçültmeye yetiyor. Her tartışma sonrası kendini suçlarken buluyorsan, her sorunun sonunda özür dileyen hep sen oluyorsan, bu bir sevgi biçimi değil, bir egemenlik kurma yöntemidir. Toksik bir ilişkide karşı taraf sana kendini eksik hissettirmekten çekinmez çünkü senin suçlu hissetmen, onun rahatlıkla sınırlarını aşmasına izin verir. Zamanla o kadar çok kendini sorgularsın ki, artık doğru olanı bile göremez hale gelirsin. Öz değerini kaybettikçe onun sözü gerçek, senin hislerin hata olur. Ve en acısı, bunu sevgi zannetmen olur.

2. Kendi benliğinden uzaklaşmaya başladıysan

İnsan, sevdiğinde değişir denir ya, bazen bu değişim sessiz bir kayboluşa dönüşür. Eskiden dinlediğin müzikleri susturursun, giydiğin kıyafetlere onun ne diyeceğini düşünerek karar verirsin. Hayallerini ertelersin, sırf onun yanında kalmak için kendi dünyanı terk edersin. Ama farkında olmadan benliğinden koparsın. Bir sabah aynaya bakar ve tanımadığın bir yüze selam verirsin. Bu sen misin diye sorarsın kendine. Eğer bir ilişkide kendi rengini kaybediyorsan, o bağ seni beslemiyor, yavaşça siliyordur.

3. Sürekli ilgi için mücadele ediyorsan

Sevgi, bir hak değilmiş gibi yaşanır toksik ilişkilerde. Her adımını onun onayını almak için atarsın. Güzel görünürsen belki sever, sessiz olursan belki kalır, daha çok ilgilenirsen belki seni fark eder dersin. Ama ne yaparsan yap, o hep mesafeli durur. Çünkü senin çaban, onun için sıradanlaşır. Artık küçük bir mesaj, bir tebessüm bile senin için büyük bir şeye dönüşürken, o bunu görmezden gelir. Sevgi artık karşılıklı bir duygu değil, senin yalnızca onun ilgisini kazanma çabana indirgenmiş bir yarış olur. Ve bu yarışın kazananı yoktur, sadece yorgun bir sen kalırsın.

4. Sessizliğin bile huzur vermiyorsa

İki insanın yan yana susabildiği anlar vardır, huzurla doludur. Ama eğer onun yanındayken sessizlik seni geren bir şeye dönüşüyorsa, ağzından çıkacak her kelimeyi tartarak konuşuyorsan, susman bile onu memnun etmeye yetmiyorsa orada huzurdan söz edilemez. Toksik bir ilişkide sessizlik, fırtına öncesi bir sessizliktir. Her an bir öfke patlaması, her an bir suçlama gelir diye tetikte beklersin. Konuşsan suç, sussan yara olur. Huzurun yerini diken üstünde bekleyiş alır ve sen bunu normalleştirmeye başlarsın.

5. Başkalarının yanında farklı, seninle yalnızken bambaşka davranıyorsa

Toplumun önünde seni yücelten, yanında gururla duran biri; kapılar kapanınca seni küçümseyen, yok sayan birine dönüşüyorsa, bu sevgi değil, sahnedir. Maskelerle kurulan ilişkilerde samimiyet yoktur. Eğer yanında olmaktan gurur duyduğunu söylüyor ama özelde seni eleştiriyor, destek olmak yerine yargılıyorsa, bu tutarsızlık seni iki kişiyle aynı anda ilişki yaşıyormuş gibi hissettirir. Zamanla sen de o oyunun bir parçası olursun, dışarıya mutlu bir tablo çizerken içten içe tükenirsin.

6. İletişim değil hesaplaşma varsa

İlişkide anlaşmazlık olur ama her konuşma kavgaya dönüyorsa iletişim değil savaş yaşanıyordur. Söylediklerin dinlenmiyor, anlamak yerine sadece karşılık verilmek isteniyorsa, bu bir ortaklık değil çatışmadır. Birlikte çözüm aramak yerine suçlayıcı dille yaklaşan biri, seni sadece savunmaya iter. Kalbini açmak zorlaşır, derdini anlatmak cesaret ister hale gelir. Ve bir gün fark edersin ki, konuşmamak daha kolay gelmiştir. Bu da bağın değil, duvarın işaretidir.

7. Gitmeyi düşündüğün halde kalmak için bahaneler arıyorsan

Gitmek aklında ama kalmak kalbinde kıvranıyorsa, bu artık sevgi değil, tutsaklıktır. Onun değişeceğine inanmak, iyi günleri hatırlayarak sabretmek, aslında içindeki acıyı ötelemekten başka bir şey değildir. Çünkü insan gitmek gerektiğini en iyi kendine itiraf edemez. Bahaneler üretir, teselliler bulur, oluruna bırakır. Ama her sabah biraz daha eksik, her gece biraz daha kırık uyanır. Sevgi, gitmek istememekle ölçülmez. Sevgi, bir şeyleri toparlamak zorunda kalmadan yanında kalabilmekle ölçülür. Eğer senin iç sesin git derken, kalmaya çalışıyorsan, belki de artık kendini duymanın vakti gelmiştir.

Bir ilişki seni sen yapan şeyleri törpülüyorsa, kalbini büyütmek yerine daraltıyorsa, bu sevgi değil; bağlılık maskesi takmış bir tutsaklıktır. Her ne kadar alışmak kolay, gitmek zor olsa da, bazen en büyük cesaret kendin için bir adım atmaktır. Sevgi, içinde huzurla yer bulan bir duygudur; seni sürekli yoran, tüketen, sorgulatan bir şey asla gerçek sevgi olamaz. Unutma, bir ilişkide iki kişi de kendini bulmalı, kaybetmemeli. Eğer kendini kaybettiğin yerde hâlâ aşk diyorsan, belki de artık kendini hatırlamanın zamanı gelmiştir. Ve hiçbir sevgi, kendi değerinden vazgeçecek kadar kutsal değildir.