Bir Bakışın, Bir İnsan Hayatını Nasıl Kötü Etkilediğinin Hikayesi!

"Kendi yaşantımdan alıntıdır."

İlk görüş

Yaz mevsimiydi. İlk okul 3. sınıftaydım ve ders Beden Eğitimiydi. Biz okulun bahçesinde arkadaşlarla oyun oynarken gözüm dışarıya takıldı. Onu görmüştüm ve içimde değişik bir kıpırdanma olmuştu. O yaşta ne sevgisi ne aşkı diye sorabilirsiniz. Haklısınız bende bunu sordum kendime. Ama bir cevap alamadım. İlk görüşten sonra arkadaşıma bir açıklama yapmadan dersi ekip kızı takip etmeye başladık. -Ne kadar sapıkça değil mi?- Hayır değil. Küçücük çocuk ne anlar sapıklıktan sadece o güzel yüzünü biraz daha görmek istemiştim. Hem babasıyla gelmişti, mezarlığa gidiyorlardı. Ama daha sonradan onun uzaktan akrabam olduğunu öğrenmiştim...

Unutmaya çalışmak

6. sınıfa geçerken farklı bir şehre taşınmıştık aklıma bile gelmiyordu aradan da 3 yıl geçmişti hem ama sonra tatil için memleketime döndüğümde tekrar gördüm onu. Bu sefer ikimiz de büyümüştük biraz ve sevgi gibi şeyleri yeni yeni öğreniyordum. Bilmiyorum inanır mısınız inanmaz mısınız ama ilk gördüğüm gün ki gibi içimde bir kıpırdanma olmuştu onu tekrar gördükten sonra. Ben tekrar yaşadığım şehre döndüm ama bu sefer unutmak o kadar basit değildi. Zaman lazımdı. Unutmadım ama aklıma da gelmiyordu.

Aradan geçen seneler

4 sene sonra temelli olarak memleketime yani onun da yaşadığı şehre döndüm. İlk görüşten bu yana aradan 6 sene geçmişti. Tekrar gördüm ve artık bu sefer aklımdan çıkmadı gibi bir şey. O 6 yıllık dönemde bana zarf atanlar -yanaşanlar- oldu ama ben hiçbir zaman oralı olmadım. Farkında olmadan ona olan sevgim konusunda sadıktım. Çok kararsızdım cesaret edip açılayım mı açılmayayım mı diye.. En büyük korkum da reddedilmekti... Ama en fazla "Hayır" der diye geçiriyordum içimden. Öyle olmadı.

İlk açılma deneyimi

Hayatımda ilk defa birine açılacaktım. 21 yaşımdaydım. O yaşıma kadar ondan başkasını sevmemiş, bir başkasına açılmamıştım. Açılmayı aklımdan bile geçirmemiştim. Bir ihtimal dedim, belki kabul eder ve mutlu oluruz dedim. Bilemezdim...

En sonunda cesaretimi topladım ve kendimi tanıttıktan sonra yukarıda yazdıklarımın daha detaylısını ona anlatım, anlattım, anlattım... Konuşma sırası ondaydı ve ağzından şunlara benzer kelimeler çıktı...

"Sen kim oluyorsun da bana böyle bir teklifte bulunabiliyorsun? Sakın bir daha ne ismimi ağzına al ne de bulunduğum ortama gel!"

"Tamam." dedim.

Hüzünlü son

İlk sevdiği insan tarafından böyle bir cevap almak insanı nasıl yaralar hiç düşündünüz mü? Ben düşünmedim sadece yaşadım. Uzun süre kimseyi sevemedim. Belki de hala yalnız oluşumun en büyük sebebi. Ama onu hiçbir zaman affetmeyeceğim. Sevgi ile nefret arasında ince bir çizgi vardır derler ya, işte o çizginin diğer tarafına kayıp ilk sevdiğim insanken ilk nefret ettiğim insan olarak tarihten geçti...