Mantıksal Bir Yaklaşımla: Neden Aşk Acısı Çekeriz?

Bir çoğumuz hayatımızda en az bir kere aşk acısı çekmişizdir. Peki bu acıyı her zaman gerçekten aşık olduğumuz için mi çekiyoruz? Yoksa altında yatan bambaşka sebepler mi var? İşte bu gün bu sebepleri inceleyeceğiz. Hazırsak başlayalım.

Aşk acısı dediğimiz belki de bir öz güven problemidir.

Birlikteyken kulağımıza ne kadar mükemmel, ne kadar vazgeçilmez olduğumuzu fısıldayan eski sevgilinin bizden sonra da gayet normal hayatına devam etmesi öz güvenimizi sarsar. Vazgeçilebilir olma düşüncesi çoğu zaman ağır gelir.

Yoksunluk krizlerimiz tutar.

Bir madde bağımlısının beyninin yoksunluk krizi çekerken aktif olan kısmı, aşk acısı çekerken de aktifleşir. Yani aslında hissettiğimiz şey bazen sevgi değil, alışkanlıktır. İyi de olsa kötü de olsa o alışkanlığın yoksunluğunu hissederiz.

Aşk acısı çekmek kimi zaman eğlenceli gelir.

Genellikle ergenlik döneminde görülen bu olayla ileri yaşlarda da karşılaşırız. Çok mutlu bir insanı bile bir anda depresyonlara sürükleyecek şarkılar dinlemek, acılı filmler izlemek ya da arkadaş grubumuzla duman altı bir sofra kurup saatlerce muhabbet etmek o kadar da kötü değildir. Bazen sırf bu anlar için aşk acısı çekeriz.

Acı çekmek zorunda gibi hissediyoruz.

Bazen aşk acısı çekmek için kendimizi şartlandırıyoruz. Çünkü insanlardan böyle görüyoruz. Terk edildiysek acilen acı çekmemiz lazımmış gibi hissediyor, olmayan acıyı kendimiz yaratıyoruz.

Mevzu aşk olunca hepimiz Sherlock kesiliyoruz.

Öncelikle bir şeyleri reddetmeyi bırakmamız gerekiyor. Karşımızdaki bize ‘Seni artık sevmiyorum.’ diyorsa bizi artık sevmiyordur. Bu cümlenin altında gizli mesajlar aramayı, kafamızı bunla meşgul etmeyi terk edilme sebebimizi çözülmesi gereken bir gizem gibi görmeyi bırakmamız gerekiyor. Biz kabullenmedikçe beynimizi meşgul etmeye devam ediyor.

#Doktorkedi #Kendinisev