Hepimiz Biraz Issızız Aslında

Hepimiz aslında biraz ıssızız... Biraz yalnız... Sebepleri değişse de biraz da yaralı...

Benceme başlarken öyle çok kişinin okumasını umarak yazmıyorum onu belirteyim öncelikle, umduğum kişinin okumasını bekleyerek yazıyorum; ama sizler de neler kaçırdığınızı ya da hangi hayatları deneyimlemeden göçüp gittiğinizi bilin istedim.

O zaman Benceme Başlayayım.

Bu benceyi yazmak aklımda yoktu açıkçası;

Ta ki Çağan Irmak' ın 2008 yılında çekilmiş bir filmini çok değer verdiğim ve önemsediğim bir insanın ( ki kıymeti bilinmeli böyle insanarın, kaderim olmasını dilediğim insan ama nasip herşey tabi ) bir yazısında bana izlemediğimi hatırlatması - ve bunun kafama dank etmesi üzerine, hayatın bu hengamesinde nasıl bir Çağan Irmak Yapıtını kaçırdığımı fark ettim.

Bu filmin adı; Issız Adam idi...

Ve seyre daldım anlayacağınız.

Bende Çağan Irmak Sevgisi aslında ''Günaydın İstanbul Kardeş'' adlı dizi ile başlamıştı.

Issız Adam filminden farklı olarak şunu söyleyebilirim ki; 1999 yapımı ve bundan yaklaşık 20 küsür sene önce çekilmiş olan bu filmde aslında Hayatın hengamesi şuan kine göre oldukça basit kalıyor diyebilirim.

Aşklar daha masum, insanlar birbirine daha kibarlar. Yalanlar bile daha masum siz düşünün gerisini...

Umarım bir gün fırsatınız olur da izlersiniz diyeyim.

Ortak olan bir şey varsa sevgi ve hisler...

Ne diyordum, seyre daldım haaa evet doğru, Issız Adam filmindeki o ıssızlığı, çokluklar içindeki o yalnızlığı filmin başından hissettim.

Ben izlediğim filmleri ne olur ne olmaz diye genellikle kendi odamda izlerim. Ama o gün ( Yani aslında bu akşam idi ) Annem; '' Oğlum, beni yalnız bırakma. Sen olmayınca TV' ye bakarken yalnız hissediyorum, bak zaten baban da uyudu deyince, ben de anacığımı kıramadım ve Laptop'u salona getirip onun yanında seyretmeye başladım, fakat filmin başlarında biraz müstehçen sahnelerin olması beni biraz ilk dakikalarda korkuttu açıkçası, ve filmi durdurup anneme belli etmeden yanında onunla dizisini 1 saat seyretmek durumunda kaldım sırf fark etmesin ve sevinip yalnız kalmayıp mutlu olsun diye. Sonra tabi bir şekilde odama geldim ve izlemeye başladım filmi.

İstemsizce Filmi izlerken kendimce küçük küçük notlar aldım

Ki bu notları ya filmi izlediyseniz anlamlandıracaksınız ya da izlerseniz o kadarını söyleyeyim :)

Biliyorum pek iyi bir yazım yok gibi görünüyor ama bazen elimde olmadan böyle kötü yazabiliyorum, Ama şunu da söylemeliyim ki zamanında üniversitede iken Hattat bir Öğretim Görevlisi Doçent, yazımı beğenmesinden dolayı ders vermişti Rika Yazısı Türünde

Her insan hata yapar, hemen ''Yanlış yazmış bahhh bahhh, üstünü çizmiş'' dediğinizi duyar gibiyim :D :) Zaten diyorsanız bilin ki benim kulağım çınlamıyor dostlar, benim öyle durumlarda kulaklarım kızarıyor :) Bilin istedim :) ;)

Bu film biraz da Tarih Kokuyor bana göre, biraz da sevgi ve ilgi...

Bir ya da birçok insanın, hayatın hangi merkezlerinden geçtiğini, hangi noktalarında hayatlarının kesiştiğini bu filmde rahatlıkla görebiliyorsunuz. Bana göre bu filmde fark ettiğim şeylerden birisi de;

Akıp giden hayat suyunda, neleri kaçırdığımızı ve bu uğurda hangi güzel hayatları teptiğimizi gözler önüne sermesi...

Mutlu gibi gözüken Hayatların içinde bulunduğu çaresizliği,bitip tükenmişliği,umutsuzluğu; Mutsuz gibi görünen Hayatlar içindeki huzuru,sevinci,sadeliği bu filmi izlediyseniz ya da izlerseniz gözlemleyebiliyorsunuz.

Ya da benim gibi sulu göz iseniz hafiften de ağlayabiliyorsunuz...

Tavsiyem siz siz olun, size değer veren birini bulduysanız ya da o sizi bulduysa ve aradığınız ruhun o olduğundan eminseniz, elinizden geldiğince çabalayın ve onu sakın bırakmayın.

Sizlere Ayla Dikmen'in ''Anlamazdın'' Şarkısı ile veda ediyorum.

Okuduğunuz için teşekkür ederim.

Mutlu, Huzurlu, Sağlıklı ve Sevgi dolu bir yaşam dilerim.