Çocukluk döneminde yaşanılan olumsuz hisler onarılmadan, "keyifli" birer anne baba olmak mümkün müdür?

Bence çocuğun yaşadığı zorluk eğer karakterinde de varsa onu mükemmel bı anne baba yapabilir.
Bu uç madde olmadan da anne babasıyla büyüyen ama pskolojısı bozuk olan bireyler var elbette.
Önemli olan çevre.
Çocugun yetiştiği yerin ahlakı yapısı.
Ve moral, huzur.
Ayrılan anne babalar için ise onları suclayamam.
Bebek için ayrılmayan nice kimse vardır ki, ayrılsalardı keşke dedıttırcek cinsten aile ortamı yasamıslardır..

Mümkün değil dersem anne olmayı hiç istememem lazım. Mümkün tabiki bunu bir psikologla da uzun uzun konuştum geçmişteki olumsuzluklar daha iyi bir anne baba olmayı tetikleyebilir

Yaşadıkları olumsuzları birer tecrübe olarak görüp, ileride evlatlarına böyle bir hayat yaşatmak istemeyenler olabilir. Ama tam tersi olarak da, ilerideki evlatlarına aynı hayatı yaşatma ihtimali de var.

Bazen tam da öyle insanlar çocuklarına aşırı bağlanır, kendi yaşadıkları acıları onlara asla yaşatmamak için ellerinden geleni yapıyorlar.. Birde tam tersi var fakat bu tamamen o çocuğun hayatta kazandığı, kişiliği, karakter ile alakadardir.. Net bir fikir söylemek çok zor..

Çocukluk döneminde yaşanan o kötü durumları telafi etmek , yok etmek hemen hemen mümkün değildir diye düşünüyorum. Tek yolu senin yaşadıklarını başkalarının yasmasina izin vermemen. Ve dediginiz gibi iyi bir anne -baba olmak.

Mümkün değil bence. O zaman birer yetişkin çocuk olmaktan öteye gidemeyiz. Sonra da bir zincir oluşur ve sürüp gider bu döngü. Kendimizi çözmeliyiz ki çocuğumuza da yardımımız olsun.

Kendi anne babasindan bişey görmemesi etkilemez iyi bir anne baba olmasini her insan sonradan ögrenilen bişey bu hayatta daha güçlü bir birey olmasini saglar

Tam aksi de olabilir yani yaşayamadıklarıni ya da bazı olumsuzlukları yaşatmamak için aşırı özveri gösterir insan bence

Çocuğuma yansıtmam geçmişimdeki kötü anıları ve de gayet keyifli anne- baba oluruz.

Acıları içinde boğulmak yerine yüzmeyi öğrenirse çocuğuna da yüzmeyi öğretebilir.