Bazı duygulardan mahrum bir şekilde büyüyen çocuklar, ebeveyn olduklarında o duyguları nasıl tamamlayacak?

Çocuğunu sarıp sarmaladıkça🙃

Hani terapistler hep çocukluğuna götürür ya insanı..

Bunun en kestirme yolu aslında çocuğunda kendi çocukluğunu görmek, bulmak, dokunmak. Onunla birlikte kendini de tekrardan sevgiyle büyütmek..

Önemli olan neyin , nerede, ne kadar eksik olduğunu bilmek ve bulmak..

Bu yüzden bazı kadınlardan hem anne, hem baba oluyorsa senden de cok güzel baba olur, olabilir..

Eksik yanlarını çocukları üzerinden tamamlamaya çalışıyorlar. Ki bu nesilden nesile aktarılmaya devam ediyor.

Misal çok katı ebeveyni olan kendi çocuğuna çok yumuşak davranıyor ve kendisi ebeveynlik yapacak disiplinle sahip olmuyor. O çocuk da bu döngüyü kendi çocuğunda devam ettiriyor.

Ayrıca psikologların bir lafı vardır, travma yaşadığın yaşta kalırsın diye. Haliyle 15'inde atlatamadığı travmatik bir deneyim yaşamış bir ebeveyn, ebeveynlik yapabilecek niteliğe sahip değildir.

Çok kırıcı ama şöyle bir şey var ailenin travmatik şeylerin üstüne alıyorsun ve bunu kırmak için çok çabalamalısın. Benim psikolojimi bozan başka durumlar var