Ebeveynlik inişleri ve çıkışları olan uzun ve zorlu bir yolculuk. Mükemmel ebeveynlik diye bir şeyden bahsetmemiz söz konusu değil. Sürekli mükemmel olmaya çalışmak ve her zaman doğruyu yapmak zorunda olduğumuzu düşünmek ne bize, ne de çocuklarımıza iyi gelmez. Ancak elbette yanlışlarımızın/hatalarımızın farkında olup, bunları iyileştirmek ve kendimizi geliştirmek için çabalayabiliriz. Her çocuğun ebeveyni (bakım vereni) tarafından koşulsuz şekilde kabul edilmeye, sevilmeye ve korunmaya ihtiyacı vardır.
Ebeveynlik yolculuğunda yapılmaması gerekenler
- Çocuğu fiziksel ya da duygusal olarak istismar etmek,
- Çocuğun duygularını örselemek, onu görmezden gelmek
- Yaşı büyüdükçe ihtiyaç duyduğu özerkliği ona vermemek,
- Çocuğu davranışlarıyla değerlendirip yargılamak, etiketlemek,
- Birey olarak saygı duymamak,
- Sevgiden yoksun bırakmak,
- Temel ihtiyaçlarını (beslenmek, korunmak, sevilmek) karşılamamak,
- Oyun oynamamak,
- Koşulsuz sevgi sunmamak, sevgimizi hep bir koşula bağlamak (uslu olursan, derslerini yaparsan, sözümü dinlersen gibi koşullar…)
Peki temel olarak benimsememiz gerekenler neler?
- Çocuk olmaktan önce, bir insan olduğunu unutmamak,
- Duygularına saygı göstermek,
- Duygular ile davranışların birbirinden farklı olduğunu, her duygunun kabul edilebileceğini ama her davranışın kabul edilemeyeceğini hatırlamak,
Genellikle her denildigi yapilmasi aglayinca bagirilip vurulmasi yerine onun boyuna gelecek sekilde egilip bak anliyorum ama yaptigin uygun davranis degil veya bunu alamayiz ama sen istersen alabilirsin para biriktirelim denilmeli oyuncak konusunda kizlara bebegi erkeklere topla silahla araba ile yetistirilmemeli daha egiti zeka gelistiri şeyler alinmali nasilki anne gebeligi boyunca nasil durum yasamissa bebekte ona göre özellikler aliyor ya dogduktan sonrada aylikken bile egitim olmali onunla konusulmali anne ve baba ile bagi olmali yatagini tanimali kucağa her dk durulmayacagini alismali uyku düzeni bir bebeğin uyku duzeni ikinci ayda oturuyor 3ayda duyarlılığı ortaya çıkıyor özellikle ışık konusunda gece lambası iyi secilmeli 4ayda belli şeyleri tanır etrafa bakar ve ses cikartir artik donmede üstünlük kazanan bir bebek olur onlar için ses duyu alaninda gelisim oyuncaklari alinmali beşinci ayda artik ne bulunursa agiza alma aylaridir bes ve alti bez kitaplarla bebek kitabi asilamali ve dis kasiyici olarakta kullanılan bez kitapladan farkli nesneleri gorup seslerini tanimalidir altinci ayda öğünlere başlanır bebek artik yiyecekleri tatmali yedinci ayda sürünme kurcalama aylari ehh cocuk yine elinmi kaldi cekmecede denilmemeli açılıp beraber dokulmeli o cekmece dokuzuncu aydada ilk adimlar cok onemli dusurulmeden adimlarina destek verilmeli dokuz ve onuncu ayda ebeynlerini kıskanır kizsa babayi erkekse anneyi bunda baba benim anne benim denilince cocuklara bilinc altı olarak iner ve huzursuz bir bebek olabilirler on ikinci ay ve artık yaşında ve onu hayvan bitki sevgisi asilmali bu böylede gider önemli olanları yazdim hep kisitlanarak vurulup kizilarak cocuk yetismez onunla büyüyün iyi ebeynler olmaniz dilegi ile
eline tablet vermeyeceksin. mümkünse televizyonun varlığını bile bilmeyecek.. oyuncaklarıyla oynayacak , onunla arkadaş olacaksın. güvendiğin kişilerin çocuklarıyla arkadaş olmasını sağlayacaksın , iyiyi kötüyü göstereceksin. namazı emredeceksin , her istediğini almayacaksın.. ağladığında da istediğini vermeyeceksin... sonrasında bunu silah olarak kullanması gerektiğini anlıyor.. kendi kendine susuyor zaten bir noktadan sonra. şükretmesini de öğreteceksin , okula gönderiyorsan, bugünün nasıl geçti diye sormasını bileceksin. ne zaman senden koparsa , karakterini arkadaş çevresi oluşturmaya başlıyor. bende de aynı durum yaşandı. neyse ki arkadaş seçimlerim beni asla pişman ettirmedi. ki halen de görüşmekteyim o arkadaşlarımla.. lakin kötü bir karar , onu kötü özentiliğe yönlendirebilir. çocuğun rol modeli konusunda , doğru kişiler gösterilmeli anlayacağın. atıyorum namaz kıl deyip , kendin namaz kılmıyorsan olmaz o iş. kitap oku deyipte , kendin okumaman büyük yanlış olur.. aklıma gelenler bunlar fakat dikkat edilmesi gereken ince hususlar hep bunlar.. umarım kafanızda bir şeyler canlandırabilmişimdir.
@Aklımçokkarışıkkkkk kanka sorunluyum ben ondan :/ normal değilim pek :D erkek deyince aklında oluşan şeylerin tam tersiyim diyebilirim :D dolayısıyla ne futbol ne araba ne karı kız muhabbeti , sarmadığı için çok erkek arkadaşımda yok :D öyle yani , sıkıcı insan tabirinin vücut bulmuş haliyim. bir emoji nelere kadir görüyorsun :(
Toplum içindeyken çocuğumuzu dinlemek -yapmaaa -etmeee -dokunmaaa vs Gibi şeyler yerine çocukların anlayabileceği bir lisanla -oğlum öyle yaparsan böyle olur, dokunursan böyle olur, kırarsan böyle olur vs gibi anlatarak öğrenmesini sağlamak ve onları önemsediğimizi hissettirmek gerekir. Ayrıca onların yanına asla küfürlü konuşmamak anne babanın birbirlerine bağırmaması da önemli Unutmayalım saygı korkutarak döverek değil hoşgörüyle dertlerini paylaşmasını öğretmeyle arkadaş gibi yaşamayla kazanılır. Benceee 😎
Kiyaslama bence öz güven açısından çocuğu rencide edici ola biliyor. Benim annem sevgisini belli etmez şimdi torjnlarinda görüyor ve cemkiriyorum :) büyüyünce şımarık olur küçükken sevilir diyor bence çocuk hep sevilmeli ölüm ne zamana belli değil. bir günü sevgiyi gostermeden kapatmamali. Cocuklara kuru nasihat yerine gercekten açıklayarak kılavuz olmali zaten şimdikiler uyanık. Hala okulda çocukların biraz değişigi yargilayip alay etmesi var cocuklarimizi nefret ile değil sevgi ile buyutelim ve vatan sevgisi çocuğa asilanmali.
Çocuk uyutma şekli. Ülkemizde sallanıyor fakat ben yatağına yatırıp uyumasını bekleyeceğim. Zoraki yemek yedirmekte yanlış, ben yemezse zorlamayacağım, acıktığı zaman yine yer. Çocuk küçükken yeni konuşma sıraları aileler çocuğa sorulan soruya çoğu zaman kendileri cevap veriyor, iletişim bozukluğu yaşayan çocuklar oluyor bu sayede. Bu nedenle çocuğa sorulan sorulara aile cevap vermemeli o bir birey. Çocuğun herşeyini anne yapmamalı, atıyorum yatağını o düzlemeli, kusursuz olmasına gerek yok, burda önemli olan sorumluluk kazanması fakat yine ülkemizde anneler tüm işi yapıyor ve çocuğa sorumluluk duygusu vermiyor. Çocuğa zıplama evde, onu yapma bunu yapma derken onun bir çocuk olduğunu ve oyun ihtiyacı olduğunu, bunu karşılayamadığı için o çocuğun bunları yaptığının farkında değiller.. Daha çok yazabilirim aslında sadece birkaçı :D
Öncelikle küçük yaştan itibaren disiplin verirdim. Çocuğa çok sık bağırılmamalı kızılmamalı ama şımartılmamalıda şımarık çocukları sevmem ailelerinide sevmem. Ayrıca çocuk yaramazlık yaptığı zaman evleri boyamak olsun eşyaları dağıtmak olsun bunları engellemezdim çünkü çocuk yeni öğreniyor herşeyi ve yaratıcı olması için yaramazlık yapması gerek. Burada yapılması gereken çocuğua kızmak veya engellemek yerine yaptığı hataları göstererek geri yapması gerekeni göstermek mesela evi dağıttıysa beraber toplamalı anne baba ve çocuk küçük yaştaki çocuklara telefon verilmesi çok yaygın hale geldi buna karşıyım kesinlikle. Ve anne kızdığı zaman baba karışmamalı kayırmamalı baba kızarsa anne karışmamalı vs. Çok şey var söyleyebileceğim ama bu kadar yeterli uzun yazdım baya :D
Söylediğim yap yaptığımı yapma mantığı tabii ki. Kitap oku der, evde kitap okuyan bir kişi bile yoktur. Kötü alışkanlık edinme der, bir misafir gelse çocuğun gözünün önünde sigaraları yakarlar. Çocuk akşam eve gelir arkadaşımla kavga ettik der, ne olup bittiğini sormadan kavga çıkarma uslu dur deyip çocuğu bastırırlar, çocuk korkudan karşılık vermediği için içinde zarar verme dürtüsü büyür büyür ve özgürlüğü hissettiği an suça meyillenir. Çocuğa istediğini yaptırmanın tek yolu tehdittir. Bunu yaparsan seni öldürürüm diyen babalar biliyorum. ( acaba kimin babası ) Gözünün önünde olan kavga dövüşlerden bahsetmeme bile gerek yok. 5 6 yaşında pansuman yapmayı öğrendim. Bu uzar gider..
Bebekken konuşmasını için çabalarız ilk kelimelerini duyduğumuzda can atarız ama büyüdüklerinde ise " sen sus bilmezsin büyüklerin işine karışma" derler. İlk adımlarını attığı anı görmek için heyecan içinde bekleriz ama büyüdüklerinde ise eve hapis ederiz. Kısacası çocukların çocukluklarını elinden alıyoruz.
Çocuk yetiştirme konusunda altını çizerek hep vurguladığım tek şey; Çocuklara getirilen aşırı kısıtlamadır. Bir çocuğu kısıtlamak, hataların önünü kesmez. O hataları beraberine getirir. Kısıtlama getirilerek yetiştirilen çocukların, zamanla özgür olarak yetiştirilen çocuklardan hiçbir farkı kalmıyor.
ağlayınca çocuğun her istediğini yapmak sonuç vara yoğa zırlayan bir çocuk istediği her şeyi yararına ve ya zararına olsun seviyoruz diye yapmak sonuç şımarıp tepemizden inmeyen çocuklar köpek yetiştirir gibi çocuk yetiştirmek sonuç : aşırı uslu emirlerle hareket eden birey olamayan isyan edemeyen çocuklar çocuklara bir şey öğretmek istediğizde onlara hazır bilgileri vermemiz onların araştırmasına düşünmesine izin vermememiz sonuç ezberci kafada çocuklar
Tüm ihtiyaçları giderilmişse ve ağlıyorsa görmezden gelinmeli. (Şımartma kelimesi bunun aksi ise gerçekleşiyor)
Düşen çocuk "ayyy" diye bağırılarak kaldırılmaz.
bir yere tırmanmaya çalışırken poposundan itilmez.
Adam gibi yemesini istiyorsan da ailecek yemek yerken "Önce çocuğu doyurayım da..." mantığını kullanmayacaksın. Kendi masanıza mama sandalyesinde dahil edip önüne yemek koyup kendi yemeğini yiyeceksin. Zaten çocuk da o kadar saf değil. O da yiyecektir.
bagirarak doverek soverek degilde insan gibi egitici ogretici tavirlarla hareket ederdim bu durumdan ne ben rahatsiz olurdum nede o.. cocuk anlayisli sabirli en cokta fedakarli olmak lazim.. burdan analara babalara sesleniyorum kiymayin onlara vurmayin onlar bizim geleceklerimiz onlar daha egitime ogretime bilgiye acik kisiler kizmak yok iimmm yoksa agziniza biber surerim vllla 😂
kendi olmasina firsat vermemek yapilan en buyuk hatalardandir bence, ebebeynlerin kendi yapamadiklari ya da iclerinde uhte kalan seyleri cocugun hayatini rehin alarak bir bir hayata gecirmeye calismasi en buyuk hatalardandir derim...
Korkutmak. Yok hayaletler yok doktorlar yok canavarlar bir kere böyle yapıp çocuğu kisitliyorlar. Çok fazla sen herseyden ustunsun aurasinin çocuğa sürekli hissettirilmesi çocuğu simartiyor yenilgiyi kabul edemiyor.
çocuklar bir şeyi elde edemeyince ağlarlar , kesinlikle geri adım atılmamalı ve çocuklara hayır kelimesini kabullendirmek gerekir. Yoksa her istediğini elde etmeye çalışan elde edemeyince de mızmızlanan çocuk yetişmiş olur.
cocugu ne cok fazla ozgur birakmak gerek nede cok sıkmak lazim geliyor. ancak nedense anne babasindan baski yiyen cocugunu ozgur birakiyor ozgur birakan ise baski gosteriyor bir ayari bulamadilar maaleset
şımarık ve her istediğini ağlayarak elde edebileceğini sanmaması için elimden geleni yaparım televizyon bilgisayar falan çok oynatmam her zaman dışarı çıkarırım sosyal olmalı kendine güveni olan çocuk yetiştiririm
Bence en büyük hayat kararlarına karışıp bireyselliğin elinden almak. Sonrasında kendi kararlarını veremeyen araştırmayan gelişmeyen nesiller haline dönüşüyorlar
Din öğretçem diye beynini yıkamazdım ki korkusuz olsun zamanı geldikçe dinleri öğrenecek zaten Türkçeyi düzgün kullanmayı öğretirdim en önce ve gereksiz canlılara zarar vermezdi
Çocuklar bazen gerçekten sinir etsede bağırarak ya da korkutarak tepki verilmemeli bence bilinç altlarına yerleştirirlerse ileride kavgacı agresif veya korkak olabiliyorlar 😊
Çocuğun her istediğini almak, yapmak. Tabikide küçük istekler olursa yerine getirirsin. Ama her istediğini yaparsan çocukta ilerleyen zamanlarda şımarıklık başlar..
Aşk İlişkileri 
YKS2026 
Gündem 
Dünya Kupası 
Güzellik & Bakım 
Alışveriş & Hediyeler 
Kızlar Bir Adım Öne 
Tatil & Seyahat 
Arabalar 
Astroloji & Burçlar 
Eğitim & Kariyer 
Gamer 
Moda & Stil 
Spor 
Evcil Hayvanlar 
Müzik & Etkinlik 
Kültür & Sanat 
Para & Ekonomi 
Magazin 
Diziler & Filmler 
Cilt Bakım 
Kişilik & Karakter 
Saç Bakım 
Çocuk & Ebeveyn 
Yeme & İçme 
Cinsel Yaşam 
İnternet & Teknoloji 
Ev & Yaşam 
Özel Günler & Hijyen 
Aile & Toplum 
Diyet & Beslenme 
Sağlık 
Diğer 
Ebeveynlik inişleri ve çıkışları olan uzun ve zorlu bir yolculuk. Mükemmel ebeveynlik diye bir şeyden bahsetmemiz söz konusu değil. Sürekli mükemmel olmaya çalışmak ve her zaman doğruyu yapmak zorunda olduğumuzu düşünmek ne bize, ne de çocuklarımıza iyi gelmez. Ancak elbette yanlışlarımızın/hatalarımızın farkında olup, bunları iyileştirmek ve kendimizi geliştirmek için çabalayabiliriz. Her çocuğun ebeveyni (bakım vereni) tarafından koşulsuz şekilde kabul edilmeye, sevilmeye ve korunmaya ihtiyacı vardır.
Ebeveynlik yolculuğunda yapılmaması gerekenler
- Çocuğu fiziksel ya da duygusal olarak istismar etmek,
- Çocuğun duygularını örselemek, onu görmezden gelmek
- Yaşı büyüdükçe ihtiyaç duyduğu özerkliği ona vermemek,
- Çocuğu davranışlarıyla değerlendirip yargılamak, etiketlemek,
- Birey olarak saygı duymamak,
- Sevgiden yoksun bırakmak,
- Temel ihtiyaçlarını (beslenmek, korunmak, sevilmek) karşılamamak,
- Oyun oynamamak,
- Koşulsuz sevgi sunmamak, sevgimizi hep bir koşula bağlamak (uslu olursan, derslerini yaparsan, sözümü dinlersen gibi koşullar…)
Peki temel olarak benimsememiz gerekenler neler?
- Çocuk olmaktan önce, bir insan olduğunu unutmamak,
- Duygularına saygı göstermek,
- Duygular ile davranışların birbirinden farklı olduğunu, her duygunun kabul edilebileceğini ama her davranışın kabul edilemeyeceğini hatırlamak,
- Koşulsuz sevmek,
- Güvenli bağlanan bir ilişki sunmak,
- Oyun ve eğlence için alan yaratmak.
hocam nefis bir görüş. çocuklara bağırıp çağırıp emir kipiyle konuşan, bunun farkına bile varamayanlara tokat niteliğinde farkındalık olmuş.
@pentin admin lütfen mesaj kutunuza bakar mısınız sizden bir ricam olacak