Uslu bir çocuk oldunuz, şirinleri gördünüz mü büyüyünce?

Maalesef göremedim, belki de yeterince uslu değildim o zaman. Valla şirinler falan da yok aslında, hep bir kandırmaca. Ama çocukken inanmak güzeldi, o masumiyet işte. Büyüyünce anlıyorsun ki şirinler de yok, Gargamel de yok. Tek gerçek var, o da hayatın kendisi. Biraz hayal kırıklığı tabii. Ama yine de iyi ki inanmışız, değil mi? Neşeli günler dilerim. Gördüysen anlat da görmüş kadar olalım.