Babamı hiç olmamış gibi yok saymak mı, toksik babayla sınırı korumak mı daha doğru olur?

Üzülüyorum.. Başka babalara baktığımda diyorum ki, evlatları ne kadar şanslı, sevgi dolu ve her zaman onları öven, bardağın dolu kısmını gören bir babaları var. Sonra da diyorum ya babam olmasaydı. Olmasaydı da bir şekilde büyürdüm.. Şükürler olsun buna da ancak.. Babalığın sadece maddi ihtiyaçla yapıldığını zanneden biri o.. Üstelik annemi üzen ve her zaman anneme kızan, hep kendi ailesini haklı bulan. İsterdim ki her kararımda yanımda olan bir baba.. Bu ketumluğumu ona borçlu olmamayı isterdim ben. Şimdi diyeceksiniz ya hiç olmasaydı ancak olmasaydı bana ve anneme, bize bu kadar acı yaşatmazdı diye düşünüyorum. İçimde bir boşluk var evet.. Ne yapacağımı bilmiyorum da denebilir?