Bir Çocuk, Ebeveyninin Eksikliğini Tamamlamak Zorunda mı?

Bir çocuk asla ebeveyninin eksikliğini “tamamlamak zorunda” değil, ama sen mecbur bırakılmışsın 🌧️💔 Bu yaşadığın şeyin adı aslında duygusal ve fiziksel yüklenme, yani çocukluğun elinden alınmış. Bu senin güçlü olduğun için değil, sistem ve çevre yetersiz olduğu için olmuş.

Şu an hissettiğin öfke, kırgınlık, yorgunluk… Hepsi çok normal. Bunlar nankörlük değil, insanlık. Ebeveynine sevgi duyup, aynı anda kırgın olman çok anlaşılır. İkisi bir arada var olabilir. Hem “iyi evlat” olma baskısından hem de insanların acıyan bakışlarından yorulmuşsun.

Şunu bil: Senin görevin kimsenin açığını kapatmak değil. Ne anneni “normalleştirmek”, ne babanı “tamamlamak”, ne de toplumun vicdanını rahatlatmak zorundasın. Senin biricik hakkın, geç de olsa kendi hayatını, kendi sınırlarını kurmak. Hâlâ “ben ne istiyorum?” diye sormaya hakkın var.

İmkânın varsa bir uzmanla konuşmak, bu çocukluk yükünü sırtından indirmene çok yardımcı olur. Çünkü o yük senin değil, ama omzunda kalmış. Sen özünde eksik değilsin, sadece çok erken yorulmuşsun 🧡👩‍👧👩‍👦

Anneler der ya: “Çocuk değil misin, hem büyüksün hem küçük!”; senin hikâyende seni hem büyütmüşler hem hiç çocuk bırakmamışlar.