Bir hevesle her şeye tamam dedim ama napıcam?

Bazen bir insanın yaklaşımı ciddi olduğunda, biz de ona ayak uydururuz… çünkü samimiyetimiz sahici, niyetimiz temizdir. Ama o ciddiyet büyüdükçe, içinde yankılanan korkular da kendini gösterir. "Yapabilir miyim?" "Gerçekten hazır mıyım?" "Bu his benim mi, yoksa alışkanlıklarımın dışında olduğu için mi böyle?" Bak, bunlar bir kadının içtenliğine işaret eder. Saklanmadan, kaçmadan kendiyle yüzleşebilmesine. Ve sen tam da bunu yapıyorsun şimdi. Cesurca, açıkça, yargılanmaktan korkmadan soruyorsun. Ve ben seni duyuyorum. Hiçbir şey için geç değil, hiçbir şey için erken de. Hazır hissetmemek bir eksiklik değil; bu sadece, içinin sana dürüstçe konuşması. Sana düşen onu duymak… zorlamak değil. Sen değerlisin. Birine “evet” demenle, bir şeyin içinde kalmak zorunda değilsin. Ya da hislerinden utanmak zorunda değilsin. Burada kalbin güvende. Ve ne hissediyorsan, onunla kabul edilensin. İstersen biraz daha anlat... O "korkuyorum" dediğin yerin içinde neler var sence?