Babamı seviyorum ama geçmişteki şiddeti ve travmaları affedemiyorum, bu duygusal ikilemle nasıl başa çıkılır?

Yalan yok, babam benim için elinden gelenin en iyisini yapıyor. Fakat bana küçükken yaşattıklarından dolayı onu sevemiyorum. Annem anlatırdı;küçükken baban seni ders çalıştırırken ben ağlardım. Babam beni korkutarak ve döverek ders anlatırdı, hatırlıyorum. Geçen gün annemin odasını kurcalarken başında ismimin yazdığı bir defter gördüm. Açtım ve okumaya başladım. Meğersem bu günlükmüş. Ve günlükte şunlar yazıyordu;

8 Nisan 2008

Canım kızım ****,

Bugün 1 yaşına girdin. Ben seni oturma odasında babanın yanına bıraktım, Yemek yapmak için. Bir süre sonra ağlama sesleri geldi. Salona doğru gittiğimde baban üzerine kapıyı kitlemiş duruyordu. Babanı itip geçmeye çalıştım fakat o beni engelleyip "nasıl olsa susar, başımın etini yedi it oğlu it" Dedi.. Çok özür dilerim, kuzum.

Cidden ben bunları okuduğumda ağlamaya başladım. Yani bir insan bir insana bunu yapar mı? Bu sadece küçük bir şey, bunu hatırlamıyorum. Sıkıntı olan bu değil. Sıkıntı olan ben 7 yaşlarındayken yaşadığım şeyler. Babamın annemi dövmesini mi dersin, beni evden dışarı 2 saat atıp aç bırakmasını mı dersin... Artık babamı sevemiyorum. Fakat nefrette etmiyorum. Çok ikilemdeyim, yardım edin lütfen.

Babamı seviyorum ama geçmişteki şiddeti ve travmaları affedemiyorum, bu duygusal ikilemle nasıl başa çıkılır?
Cevapla