Günümüz kadınları çocuk yapmaktan neden korkuyor?

Çocuk yapmak da büyütmek de kolay değil sadece başlı başına gebelik ve doğum bile sancılı bir süreç sonrasından bahsetmiyorum bile ve böyle bir süreçte kendine destek veren birini istiyor yanında kadınlar ama çoğu erkek sorumluluktan kaçıp kadını bu süreçte yalnız bırakıyor hal böyle iken kimse çocuk yapmak istemez açıkçası.

Yanında destek olan bir eşi varken çocuk yapmayan kadınlar ise büyük ihtimalle beden imgesinin bozulmasından endişe ediyor çünkü doğum hem bedeni büyük ölçüde etkiliyor hem de kadına annelik gibi büyük bir sorumluluk yüklüyor.

Kendi adıma konuşacak olursam... hiç evleneyim , çocuk yapayım hayalleri kurmadım. çocuklardan korkuyorum. anne olmaktan çok korkuyorum. maddi olarak değil. maddi olarak yetebilirim ve daha fazlası için çalışabilirim. ama manevi olarak yetememe hissi , ona o sevgiyi verememe , hissettirememe hissi... ve sadece kendim için değil babada önemli. çocuğun babasının iyi düşünceli olması o kadar önemli ki... anne baba ayrı olmaması , sevgiyi hissettirebilmesi önemli. baba anneye nasıl davranırsa çocuk etkilenir. bazı anneler evet babadan daha baba daha adam. yinede eksik kalıyor bir şeyler sanırım. ben hep kendi işimi kendim yapan bir çocuk oldum. ağladığımda kendi göz yaşımı sildim , sakladım. düştüğümde kendim kalktım. ağlayıp, zırlamama, nazlanma fırsatı verilmedi. evet şımarık bir çocuktum. maddi olarak annem babam istediğim herşeyi aldı. iyi okullarada gittim. isteyipte alamadığım bir şey olmadı. ama konu maddiyat değildi ki? bu çocuk neden yaramazlık yapıyordu , neden sürekli hareket halindeydi? sürekli oraya buraya tırmanırdım , koşar ya da uzak yerlere giderdim. gitme dedikleri dağ bayır her ne boksa. ama bu bana heyecan verirdi macera gibi. istemediklerini yapıyordum ve ailenin her zaman "aykırı , kural "çiğneyeniydim. eve hep dizlerim kanamış gelirdim. annemin o giydirdiği cici elbiseleri çorapları toz toprak yapardım. annem aldığı yeni cicileri düşünürdü yine mi çorabını parçaladın , yine mi elbiselerini mahvettin" derdi. benim nasıl hissettiğim değilde aldıkları önemliydi.. o an acımı unuturdum ya. herkesin annesi çocuğunun ufak bir canı yansa üzülür benim annem üzülmezdi bende gizlice ağlar , kendi göz yaşlarımı silerdim. bana sarılmazdı bile. annemle ve babamla en son ne zaman sarıldığımızı ya da karşıma alıp adam gibi konuşabildiğimi hatırlamıyorum :d bir şey anlatmaya kalksan mutlaka onlar haklı , onlar biliyor , en iyisi. sen haklı olsan bile.. Anne baba herkes olamıyor ya. bazı izler kalıcı kalıyor. neden mi korkuyorum? anne babam gibi olmaktan. babam gibi şiddet yanlısı ve bencil değilim , annem gibi bencil değilim. ama onlara benzemekten korkuyorum. ve baba olacak bir erkek görmedim. o sorumluluğu alacak bir erkek görmedim ya. şu an ki erkek arkadaşıma birde kendime bakıyorum. baba olacak sorumluluk onda yok anne olacak sorumlulukta bende yok. baba bile olamayacak bir adamla neden çocuk yapayım? çocuğa yazık olmaz mı? ne hakkım var onu üzmeye , eksik hissettirmeye...

Ekonomik sıkıntı ve bir de aldatan erkekler ayrılmalar şu bu çok oluyor bi de evlilik içinde kadın daha çok ilgileniyor çocukla. Okuyorum burada gizli pembelilerin yazdıklarını ilgisiz eş baba derdi yanıyorlar. Boşanmak çocukla zor oluyor. Bir diğer faktör de suç oranının pisliklerin artması. Milletin psikolojisi bozuldu sokakta bile rahat yürüyemiyoruz. Çok dert var onlar da bu dertli dünyaya çocuk mu getireceğiz diyorlar haklı olarak. Ben öyle düşünmüyorum dünya hiçbir zaman güllük gülistanlık değildi. Güvendiğim sevdiğim birini bulursam evlenirim ve maddi durumum da yerinde olursa çocuk yaparım. Beraber de büyütürüz çocuklarımızı. Çocuk huzurdur ya. O meleklerin hatrına dünya dönüyor ilkbahar gibiler 🥹

Ben istiyorum yaa çok seviyorum bebeleri