Babasız 5-6 aylık çocuk büyütmek zor olur mu? Bu dönemde ya da ileride ne zorluklar çekeriz?

Erkek eger adamsa, cocuklarina verecegi nafakayi sorun etmiyorsa bakılır. Ablam oyle yapiyor. Zaten meslegi vardi, calisiyordu. Ayrildilar. Ablam kendisine nafaka almiyor. Cocuga nafaka verildi. Hatta eski eniste belki kocalikta degil ama babalikta iyi cikti. Mahkemede kendisi miktar belirtmis cocuga şu kadar verebilirim diye. Hatta bazen fazla da atiyormus ablama. Zam falan yapilinca zam farkini da koyuyormus bazen. Ablamda zaten cocugun rizkini, cocuga gonderileni yiyecek degil. Cocuga harciyor gonderilenin her kurusunu. Artan olmuyor galiba ama artsada hesabina atiyor ya da ablam ustune ekleyip altin falan alip cocuk icin kenara atiyor.

Ablam kazanciyla faturalar, kira vs hallediyor. Cocuga babasinin gonderdigi simdilik yetiyor galiba ama ablamda ekleme yapiyordur belki bazen bilmiyorum. Turkiyede ki cogu erkek anneden bosaninca , cocuktan babaligindan da bosaniyor ilginc sekilde. Zaten cogu evliyken de babalik yapmiyor ama en azindan maddi işi yukleniyor. Cogu bosaninca cocugun ustunden maddiyati da kesiyor. Nafakayi kadina veriyormus gibi algilayip, cocuga dahi vermiyor. Parayla cezalandirmaya calisiyor vs. Boyle tanidiklarimda var. Cocuguna bile para gondermeyen var.

Bu tamamen kocanin nasil baba olduguna bagli. Eger cocugunun ve baba oldugunun farkindaysa cocuga gonderir, sende diger ihtiyaclar icin calisir halledersin. Ama cocuga gondermiyorsa her ihtiyac sana bakar. Bu da zorlar. Heleki hali hazirda meslegin, kazancin yoksa zorlanirsin.

Ben iki evladımı da babasız büyüttüm. Kızım daha iki yaşındaydı, oğluma da hamileydim eşimi kaybettiğimde. O gün, hem kalbim parçalandı hem de iki can için yeniden ayağa kalkmam gerekti. Şimdi kızım 17, oğlum 15 yaşında. Onlara hem anne oldum, hem baba. Kolay mıydı Asla. Geceleri ağladım, gündüzleri güçlü durdum. Kimse görmedi, ama ben her gün içimde bin kere dağılıp tekrar toplandım. İlk yıllar en zoruydu Uykusuzluk, maddi sıkıntılar, Babası yok mu bu çocuğun bakışları Bazen bir omuza, bir desteğe öyle çok ihtiyaç duydum ki Ama sonra fark ettim Anne yüreği, bütün dünyaya yeter. Çocuklar büyürken bir boşluk hissettiler elbette. Özellikle erkek çocuğu için bir baba figürünün olmaması zaman zaman sorulara neden oldu. Ama o zaman da sevgiyle, anlayışla, şefkatle doldurdum o boşluğu. Kızımın ergenliği, oğlumun kimlik arayışı. Her bir dönem kendi içinde zordu ama her şeye rağmen biz bir aile olduk. Eksik değiliz, sadece farklıyız. Senin için de kolay olmayacak belki ama şunu bil Bir çocuğun en çok ihtiyacı olan şey sevgidir. Ve sen onu verirsen, her şeyin üstesinden gelirsin. Gözlerindeki ışıkla, kucağındaki sevgiyle, annenin iç güdüsüyle. Zorluklar olacak ama yanında annenin gücü varsa, hiçbir çocuk eksik büyümez. Yılma, yorulma ama kendini de unutma. Sen varsan, her şey olur.

Siz iyi bir anne olursanız babayı aratmazsınız bile. Hayatımın bir döneminde babasız büyüdüm ve o zaman hayatım gayet iyiydi. Varlığını bilmediğin şeyin yokluğunu da hissetmezsin. Fakat ilerde babasıyla arası iyi olan insanları görüp bir burukluk hisseder illa ki. Fakat kötü bir babayla büyümesinden çok daha iyidir bu. Ergenliğimde (15 yaşlarında) babam hayatıma tekrar girdi ve biliyor musunuz hayatım kaymıştı. İntihar depresyon anksiyete sorunlarım ortaya çıkmıştı, babam kötü bir insandı. Maddi durumunuz iyiyse pek zorlanacağınızı düşünmüyorum, çocuk babasız büyürse elbette çok mükemmel bir durum değil. Fakat seçenekler içinden en iyisi bu. Çocuğunuza iyi davranın, onu çok güzel sevin :)