Her erkek çocuk düşünür mü? (Sayfa 2)

İnşallah doğruyu yanlışı öğreterek onu düzgünce koruyarak psikolojisi sağlam dünyalar güzeli namuslu akıllı başarılı bir genç kız yetiştirirsin milletin senin kızına bakarak keşke benim de böyle kızım olsa diyeceği vatana millete ailesine hayırlı bir kızın olur🙂

Evlenmediğime göre kalmadım

bekarım başımızda akp olmasa param olur işim olur evlenırdım

üniversiteye gec başladım ne meslek var ne cevre, kendı kendıme yetemeden evliliği cocugu nasıl dusunucem.

evet boşluktayım, şu an babamdan para alıyorum bi gelirim yok ayrıca.

bu saatten sonra 40 yaşında bırıyle olur

annemın eltisi laf ediyo sürekli, kenafir gözlü kadın, cenaze debile yaşımızı sordu, ablam 36 ben 32 kız kardeşim 31 yaşında üçümüzde iş güç derdine düştük.

bi oğlan vardı evlenmeyebı o hevesliydi o da kalp krizinden öldü 2 sene evvel

zorlamıyo da annemle babam umuyo artık, bebek ziyaretine gidiyolar sonra komşu bebeğiyle bize geliyo çocuk babama dede diyo, hani bi baba çok dile getirmez böyle seyleri de yinede umar yani, bi ara annem bana dedi ki evlensen bi çocuğun olsa baban çok sever onu,

evet bekarız

bi yanım onlar ölmeden torun sevgisini tattır diyo öteki yanım kararsız

kız kardeşimle ablamın flörtleri oldu sonra iş güç derken onlar da istemedi

kardeşimle ben açığım ablam kapalı

çok düşkün değilim, hiç anneliğe heveslenmedim.

ama çocuklara yaklaşımım iyidir

çocuklar benleyken mutludur

yani her çocuğa kanım kaynamaz, ama genel anlamda çocukları severim, çocuklara karşı hassasiyetim var, çocuklara nasıl yaklaşıldığına travma yaratacak olaylara cok dikkat ediyorum.

çocuklar bana ıyı gelir

onlar bana gore bı tık daha evlenmeye yakın

her türlü ses yükseltme, el kaldırma, yaşıtları yanında rencide etme, kıyas yapma, bu gibi şeyler, bilmiyorum şevkat ile yaklaşmak lazım çocuklara diye düşünüyorum ve bazı insanlar buna dikkat etmiyo, alt komşumuz kendi kızına seni şu merdivenlerden atarım diye bağırıyo mesela, çocuk ağlamaktan kendinden geçmiş, yan komşumuz 3 çocuğunuda bağıra bağıra büyüttü sesi gür çocuklar korkuyo, en küçük olanda travma etkisi yarattı çocuk konuşmuyo şuanda 6 yaşında, insan çocukla bi iletişim kurarken ben büyüğüm o küçük ayrımının bilincine varacak.

onlar da sever çocukları, ama onlar da şu an kariyer peşinde.

ben galıba annem gibi bir anne olmaktan korkuyorum,

Annemin ve okul ortamının bana karşı yaklaşımı bende travma yarattı içime kapandım, hocalar dövüyodu, öğrenciler dövüyodu, eve geliyodum annem dövüyodu, orta sona kadar dayak yedim ben, korkumdan akşam ezanına kadar eve gelmedıgım gunlerı bılırım, komşuların içinde de dövmüştü bi ara, bakkala gitmiyorum diye dövdüğü de oldu, kardeşim öldükten sonra biraz bize karşı ilgili olmaya başladı, suçluluk duygusu oldu bi kap çorba yapamadım oğluma yanında duramadım ilgilenemedım flan.

annem depresifti biraz onunda gelin zamanlarında eltisi ve kayınpederi tarafından sıkıntısı olmuş, eltisi dedeme gidip dolduruyomus dedemi anneme karşı, sonra dedem babamla annemi evden kovmuş, yıllarca dedeme eltisine düşmanlık besledi, çocukluktan da bunu hep bize yansıttı, babamla arasında gereksiz tartışmalar boşanma olayları, üniversite hayatımda bile bunların boşanma lflarını dinledim biri diyo boşanıcam öteki diyo boşanmıycam, babam bi ilişkimiz olmasına hiç bir zaman sıcak bakmadı ona göre görüştüğümüz bir erkek olamaz baskıcıydı bu konuda, hiç sevgilimiz var diyemedık.

23 yaşında öldü 2 sene evvel, annemin baba tarafına anlamsız bir kini vardı, erkek kardeşimden bi gün evvel halam öldü, başladı benım cocuğumu nıye o şeytanın yanına defnettınız, ben daha neler yaşadım da aılem bılmıyo bılseler benı bu evde barındırmazlar.

bir baba anne kızlarını bu kadar kısıtlarsa birey olarak kabul etmezse kızlarda evliliğe soğuk bakar

beni barındırmazlar evde, kabul etmedikleri bir mezhepten biriyle görüşüyodum, annemle babamın evlılığı benı evlılıkten soğuttu açıkcası, kedileri çok severim ben.

başkasının çocuğunun çok üstüne düşmem, mazallah bir şey olur benden bilir, devir öyle kötü ki kimse kimseye güvenmiyo,

ailem muhafazakar giyimimize çok karışırlar ben daha ağzımı açmadan benim alacağım kıyafete annem karar verir az bısey boynu açıksa bı ton laf eder hevesimi kırar babamda aynı şekilde, ablam biraz huysuz aksi bri tiptir dediğim dediktir üzerimizde otorite kurar herseyı laf eder kontrolcu ufak ayrıntılara takılır olayları büyütür, benle çok anlaşamaz, daha çok kız kardeşimle anlaşır ama iş birlikte yaşamaya geldi mi onunla da anlaşamaz, o yüzden kız kardeşim şehir dışında yaşıyo kendıne gore bı hayatı var, bende zor olsa da ablamla yaşıyorum, yatılı bir iş buldu gidicem diyo bakalım nolcak.

giderse bende biraz zihnen rahatlıcam

erkek kız hiç ayırt etmem, onlarla oyunlar oynarım güldürürüm.

Her konuda farklıyız bıktım onun ablalık taslamalarından bı onun kadar benımde yaşım var, oldu olası öyleydi oldu, bide çok nankör, onune yemek koy tatlı koy en ufak kavgada annemlerın yanınagit o zaman diye çemkirir kapıyı suratıma kapatır, demiyo ki ben evleneyım bu ınsanlara huzur vereyım artık, hala dıyokı babamın evı var, babanın evı de bı yere kadar var, git de onlar yaşasın dımı, rahmetliyi de barındırmadı.

eli açık alıyo edıyo bı seyler ama geçimsiz biri

zannediyorum ki o işte 1 yıl tutunamaz biriyle kavga eder çıkar

babam emekli maaşıyla mı evlendırsın benı, ev kıramı da babam mı odesin, mecbur gelir kapısı bulucam kendıme, meslek edinmeden düzen kurmam cok zor.

bu yaz staj yapıp ıse gırıcem sornası allah kerim, belkı iş yerınde bırını tanır anlaşırsak olabılır

çok cana yakın arkadaş canlısı millete yüz veriyo, yedirip içiriyo, darbeyi yedi mi kavgaya tutuşuyo işinse bide onu dinle, hırsını dabizden çıkarıyo.

anlamadım ne evlısı ne karşılıklısı

zor bir insan valla çekilecek kahrı yok

bide eşyaları çok değerli, zarar verilince koparıyo yaygarayı, çocukları çok seviyo çocukları bıktırırcasına haşur huşur seviyo, işten gelirdi daha eve gelmeden komşunun ziline basardı derdi ki çocuğu yıkıycaz hadi, kadında rahatsızdı durumdan, bi gün beni evine çağırdı baktım bi rahatsızlığı var, bana konuyu açtı, dediki sevgi sana bişey dicem ama ablana deme, noldu abla dedim, yanlış anlama ama çocuk bütün gece ağlıyo bizi uyutmuyo uykusuz kalıyorum işten geliyo bi anda çocuğu yıkattırıyo bu doğru bir şey mi çocuğumu ne zaman yıkayacağıma ben karar veririm onun annes benim ve çok yoruluyorum istersem eşim işten gelince ondan yardım alırım haksız mıyım dedi, haklısın abla dedim, kadın bebeğini emzirip uyutacak çocuğun gözü uykuya tam dalıyo zile basıyo, basma zile o evde bebek uyuyo diyorum yok nafile.

dini konularda da anneme babama baskı yapıyo benım bıldığım yontem doğru diye yol boyu arabada tartışıyo

babama dıyo ki bilmem ne suresi var bı müslüman mezar başında o süreyi okur niye okumadın

Komşunun çocuğu erkek, ama bi insan yerini bilecek, komşu benden rica etmedikçe ya da ben onu müşkül durumda görmedikçe hadi gel yıkayalım demem, geç saatlerde de ziline basıp rahatsızlık vermem, ya işte çavuşluk taslamayı seviyo her yerde ben bılırım en ıyısını kafası, rol çalıyo sürekli.

1 yaşlarında yoktu çocuk kaç aylıktı hatırlamıyorum, annelik duygusu bir insanın ne kadar kabarırsa kabarsın içinde bi kötülük olmasa bile belli bir sınır var o sınırı aşmayacak, herkesin kendine göre bir hayatı var, cana yakınlığından ama işte o kadar ince düşünmüyo bazen, yani düşünüyo da her zaman değil.

kadın çocuğunu ister yıkar ıster yıkamaz ister eşini bekler birlikte yıkar ister kendi yıkar, rica etmemiş hadi gel yıkayalım diye, ama komşunun ter kokan bebeği senı ne ılgılendırır dımı.

9 ay karnında taşımız anası düşünsün

yani tek seferlik olmadı işten geliyodu eve gırmeden kadının ziline basıyodu, ne kadar severse sevsin olmaz, ben yeğenım de olsa bacımın evine sürekli gelip darlamam kaldı ki komşu yedi kat el.

34 yaşındaydı işte, valla çocuk ilgisi varsa evlenecek, kimler kimler istedi de elinin tersiyle itti üzümün sapı armudun çöpü diye diye, düşkünlük başka, oğlan çocuğu hareketli yaramaz bir yerine bir şey olsa kadın bizi mahkemelik eder aklını oynatır, yok anam ben sebep olamam.

Yok bu çocuğa kanı kaynıyo her çocuğa karşı böyle değil, bi ara ordudaydık, yolda bir kız çocuğu gördü yanaklarına yapıştı o zamanda 17 yaşındaydı, valla keyfi bilir evlenip evlenmemek ona kalmış, bana sarmasında.

Benden kimseye zarar gelmez, kendi halimdeyim, kırılana dökülene aldırış etmem, rahat bir insanım, insanlara karşı yapış yapış bi tip değilim.

yani olabilir bilemem ki, kendi 17 yaşındaydı, kız çocuğu da mahalle de tanımadığımız bir çocuk, anası babası çıksa diycek ki bırak çocuğumu.

Benim kendime göre hedeflerım var, kendimi tamamlamadan çoluk çocuk evlilik işlerine girmem.

Hala sarıyor sana yemın ederım, çocuk konuşuyo artık, bunu gördü mü deli oluyo şımarıyo, diyo ki dit git demek istiyo, haşır huşur seviyoya ondan, benim kucağıma hemen geliyo ben daha naif seviyorum diye, diyorum ki seni üniversiteye götüreyim mi dötüy diyo başını sallıyo.

Her insan farklı karakterde işte, benim kendime göre bir hayatım var, denk gelirsem kapıdan bi nasılsın abla dıyorum çocuğu gorursem goruyorum gormuyorum problem değil.

evlenmem tabi ki, her şey çok pahalı, ben karşımdaki insana yıkamam bi çok şeyi.

maddi anlamda yani, kız kardeşimiz en zayıfı, en kilolu ben

ailem kabul etmez, 70 varım.

o benden bıraz zayıf, neden bu kadar merak ettin.

yani ortalama duygusal

yaşı küçüklerle çok anlaşamam ukala oluyolar

1.56 boyundayım

bilmiyorum valla

Genelde küçükler

yürümüyor

kararsızım

öyle çevrem yok düğün yapsam saçma olur ve kımseyı de tanımıyorum

kıme guvenıp de evlenıcem

buradan hiç güvenemem

çevre her şey ya