Çalışan bir kadının ilgili bir anne olması neden imkansızmış gibi düşünülüyor?

Bildim bileli çalışan bir annenin kızı olarak şunu rahatlıkla söyleyebilirim ki; bu algı kesinlikle doğru değil.
Çalışan bir anne, yedi yirmi dört evde olan bir anneden çok daha ilgili de olabilir, çocuğuyla çok daha fazla “kaliteli zaman” geçiriyor da olabilir. Çocuğuyla günde yalnızca birkaç saat geçirebiliyor olan çalışan bir anne, dünyanın en sevgi dolu annesi de olabilir, sevgiye en tok çocukları yetiştiriyor da olabilir.
Çocuklarla geçirilen zamanın niceliğinden çok, niteliği önemlidir.
Çocuğuyla geçirebileceği kaliteli zaman yaratamayan bir annenin, yirmi dört saat evin içindeki varlığının, çocuğun duygusal gelişimi üzerinde çok da etkili olacağını zannetmiyorum zaten.
Ancak şu var ki, şu yaş ve tecrübemde, annem her şeye nasıl böyle yetişmiş, anlayamıyorum ama biliyorum ki bir tek benim annem değil, bunu başaran birçok anne var.
Şu an imkansız olmadığını bilsem de çok zor bulduğum bu sorumluluk, bir gün benim omuzlarımda olacak belki ve aynı kusursuz performansı göstereceğim belki.
Özetle, imkansız değil ama çok zor. Büyük bir saygı ve takdiri hak ediyor bu anneler. Büyük bir desteği hak ediyorlar. Yetişemedikleri noktalarda da üstün bir anlayışı hak ediyorlar.

Kadinlar olarak her seyi yapmaya calistigimiz icin bugun bu kadar yorgun degil miyiz? Tum yuku sirtlanmadik mi sizce de? Hem cocuk hem kariyer diye diye ne hale geldik. Calisan kadin icin artik evlilik bile zor yururken cocuga nasil baksin? Kadin iş, ev isleri, kocaya vakit kocanin ihtiyaclari vs derken kendine zaten bakamiyor. Sonra kocasi tarafindan bakımsız, kadinligini yapmiyor diye adlandiriliyor.

Her seyi ustlendigimiz gibi bu ustlenmeyi yaparken erkeklere gel destek ol bana demedi kimse kabul edin. Ben yaparim, ben gucluyum dedik. Erkeklerin isine daha cok geldi bu. Bana karismasinlarda ne yaparsa yapsinlar dedi onlarda. Hatta kadinin calismasiyla erkegin evdeki ekonomiyi nasil yonetecegim kaygisi da biraz omuzlarından kalkmis oldu. Kadinin evdeki ev isleri, annelik, kadinlik gibi toplumun ustunu yapistirdigi gorevler yetmezmis gibi ev ekonomisini de yuklendi. Erkege ne kaldi? Hicbir sey. Erkekler cocuk bakmiyor, ev isleri yapmıyor, mesaisini bitirip geliyor. Sorumluluk almak akillarindan dahi gecmiyor. Bu biraz hem kendilerinin suçu hemde kadinlarin. Kadinlar robot degil insan. Dunya erkeklerin dunyasi biraz. Bu hayat kadinlara zor bunu kabul edelim. Kadinlar olarak her seyi yapmak zorunda degiliz.

Evet kariyer, para kazanmak cok guzel ama bir ipte iki cambaz oynamaz. Demek istedigim kadinlar okumasin calismasin degil yanlis anlamayin. Sadece evet kadin calisabilir, anne olabilir, eş olabilir, ev hanimi olabilir. Ama bunlarin hepsini yaparken yorulur, erken coker yaşlanir, psikolojik olarak kotu etkilenir, kendine zamani kalmaz, kafasini dinleyecegi alan kalmaz ve her seyi yaptigini sanar ama her sey yarim olur. burada erkeklere yani eşlere ve babalara buyuk sorumluluk düşse de yapmıyorlar ne yazik ki. Ya da devletinde bu konuyla ilgili duzgun calismalari yok. Sanirim isvecteydi. Cocuk bilmem kac yasına gelene kadar annesi calismiyor ama maasini almaya devam ediyormus. Benim cevremde de calisip ama her işi yarim kalan cok kadin var. Polis, doktor, ogretmen, hemşire mesleklerinde olan arkadaslarim var. Iclerinden bir tek öğretmen olan evine ve cocuklarina vakit ayırabiliyor. Polis olanin cocuguna bakıcı bakıyor. Doktor ve hemsire olanlarin cocuklarini nineleri büyüttü. Ev islerini de ya bir kadin yapıyor ya da anneleri. Turkiyedeki calisma sartlari da cok yüksek her sektörde. Bu kadar toz pembe olmaya gerek yok. Bu ulkede kadin olmak her acidan zor. Destegin yok. Devlet destek vermiyor. Eş destek vermiyor.(guya her konu icin evlenirken yemin ettiniz ama bu yemin tek tarafli oluyor genelde. Zor zamanda beyleri sahada gormek zor. Zor zamanda kadinlar tek basina kaliyor.) Kendi hemcinslerin bile calisan kadin olmani bildikleri halde bu evin hali ne diyebiliyorlar.

Evet calisan kadin bircok seyi yapar belki ama yarim yarim olur hepsi. Gunun sonunda da coktan pili biter. Bircok seyle savasir gun içinde. Kimse gormez, takdir etmez. Yaptiklari gormezden gelinir ne yaptin ki de denir üstüne. Anneligin sorgulanir, ev hanimligin sorgulanir, evde sicak yemek pişmiyor denir. Zaten turk kadinlari boyle yasamaya alistilar. Agziyla kuş tutsa bu ulkenin kadinlari ne erkeklere ne de kendi hemcinslerine yaranamaz cunku.

Bu yogun tempo kisiden kisiye de degisir. Kimi enerjiktir, iyi besleniyordur, tez canli biridir kosturur durur, zaten alışmıştır tempoya. Ama bazisi da cabuk yorulur, tukenir rahatsizligi vardir, gun icine cok iş sigdiramaz. Işini yapsa evi yarim kalir, evini yapsa cocuklar kalir. Boyleleri de genelde dayanamayip boşanan kesim oluyor ya da hic evlenmeyen kesim oluyor. Ben evlenmeyen kesimdenim. Tum toplum ve aile baskilarina ragmen direniyorum. Cunku kendimi taniyorum. Ben ev isleri, cocuk, koca, meslek temposuna giremem buna gucun yok. Hepsi işlemez bende. Kafayı tırlatırım. Meslegimde memnunun, iyiyim, sevilen biriyim, gelirim var. Bunlar yetiyor bana. Ha aile olsun diyor muyum bazen evet. Eger gercekten ulkedeki cogu evli erkegin yaptigi gibi yapmayan biri olursa yani cocuklarin bakimini bana yikmazsa, ev işlerinde fazlasiyla sorumluluk alacagini bildigim biri kisacasi hayati bana yuklemek yerine hayati gercekten paylaşan biri olursa dusunebilirim. Ama oyle biri de bu ulkenin topraklarinda cokta yok kendimizi kandirmayalim.

bu noktada da secimim kariyer oluyor. meslegimi severek, buyuk emek vererek kazandim ve okudum cogu insan gibi. Okudugum bolumun ve meslegimin beni mutlu edeceginin bir garantisi vardi ama hayatima giren kisinin mutlu edecek garantisi yok. Hayat zaten benim icin zorken, cesitli dertlerim varken, saglik sorunum varken o tempoyu ben kaldiramam. Benimle kaldiracak biri varsa buyursun gelsin yok kaldirmam sen altinda ezil diye o taşı sirtima birakan olursa 1 dk durmam boşanırım, arkama bakmadan kaçarım. evlilik iki kisilik tek degil.

Sen onları takma bence benim düşüncem o ben çalışmıyorum evli değilim çocuğum yok şu an okul okuyorum yaşım küçük ama benim annem çalışmıyordu ev hanımı babamın yoğun çalışma saatleri vardı şunu söylemeliyim annemden çok babam benimle ilgilendi en çok ona düşkünüm en çok o benimle vakit geçirdi yani ben böyle hatırlıyorum bu kişiden kişiye değişir ve ayrıca sadecelere annelere yüklenmemeli bir çocuk anne ilgisi yanında baba ilgisi de yeterli olmalı bu çalışmayla alakalı bir durum değil bana göre karekter ve kişiyle alakalı kim çocuğunla vakit geçirmek istiyorsa bence her halükarda vakit ayırır ye düşünüyorum kolay gelsin 😊