Bebeklik ve çocukluk döneminde duygusal ihmal ergenlik ve yetişkinlikte boşluk hissine dönüşür. Bundan kaçınmanın yolu nedir?

Sevgi Bir yaşam biçimidir sevgi denilince insanlar da iki güzel söz ufak cesetler romantik bakışlar gibi şeyler işte sevgi bu degildir bu sadece anlatım biçimidir bu tabi kişiye göre değişir bana sevgi nedir anlatın desem herkes kendine göre bir şey söyler ama bir çok kişin sadece anlatır anlatır sadece anlatır sevgi anlatılacak her hangi bir şey değildir sevgi hiçlikten dogan herşey dir bu sebeptendir sevgi yaşanmalıdır aslında sevgi bir duygu değildir bir histir mutluluğun verdiği bir histir sevgi başlı başına bir duyguymuş gibi anlatılır karşınızdaki insanın konuşması gülüşü bakışı nefes alışı bakışları mimikleri herşeyi size güzel şeyler hissettiriyor Dedigim gibi bu sizi mutlu ediyor burada ki asıl mesele mutlumusun degilmisin buna gerçekten kafa yoranlar anlıyacaktır demek istediğimi konumuza döcek olursam bebekler bir fidandır bunun saglık lı büyümesi için özenle sulanmalı özenle topragı kazılmalı özenle muhabbet edilmeli su candır toprakda havadır muhabbet de sevgidir sevgide mutluluktur mutluluk ise hayattır karşındakinin yüzü güldüğünde yüzün gülüyorsa mutlusundur çocuklar anne ve baba ların yansımalarıdır siz neyseniz çocuklarınızda odur önce insan kendine Bi bakmalı neyi nerde yanlış yaptıgını Bi sormalı sormazsa o yanlış döner dolaşır yinede kendini bulur bu çocugun üstünden olur başka şekilde olur hiç fark etmez önemli olan yanlış yapmadan önce fark edilmedi yanlış yapıldıysa bile yine fark edilip onu düzeltilmeli farkındaysanız ben o bunu böyle şöyle yapmış bu böyle olmuş gibi şeyler söylemiyorum beni kim ne yapmış kim ne yapmamış ilgilendirmez beni sadece neden sonuç ilişkisi ilgilendirir olaylar gelip geçicidir neden sonuç ilişkisi kalıcıdır benim hayatta tek ve degişmez prensibim felsefem dogruluk yanlışlık üzerine haklılık mış haksızlıkmış mühim değil kim kime göre haklı kim kime göre haksız bu her konu için geçerli bu bir tartışma olabilir Bi dava olabilir Bi kavga olabilir Bi düşünce olabilir her şey olabilir peki sizlere soruyorum dogru musunuz yanlışmısınız bunun cevabını başkalarını ilgilendirmemeli insanın kendini ilgilendirmeli

İşte şerefsiz annem böyle büyüttü, annem babam 6-7 yaşlarımdayken ayrıldılar. Annem derskolik kadın, derslerim iyise sever değilse hayattan bezdirirdi. Yani sevgiside sahteydi aslında. Bak yeminle
içimde yok, sevemiyorum. Maddi desteği eksilmedi fakat maneviyat sıfır, sıfır sıfır. Sonra sevmiyorum niye sevmiyorum acaba, Teyzelerimde gelmiş, "işte çalışıyor kadın, yorgun oluyor falan" filan geveliyorlar, bak 18 yaşımdayım, şerefsizim bir gün katili olurum bunun. Eve kapalı büyüttü, arkadaşlarım gezdi tozdu ben evimde büyüdüm, mahallede bile o işten gelirdi biz içeri girerdik mümkünatı yok çıkamazsın, onun haberi olmadan bir yere gidemezsin, kıyafetlerimi bile o seçerek alıyor, mağazaya gidiyoruz ben bir şey beğeniyorum, onun beğendiğini beğenmiyorum diye azıma ediyor mağazada, en son kavga çıkmasın diye onun beğendiğini alıyorum, aldıktan sonra giymediğimde zaten ayrı kavga, bide geliyor hani eve akraba falan gelir muhabbet ederler, konusu açılıyor,, "işte ben her şeyi alıyorum eksik etmiyorum, giymiyor kullanmıyor" diyor, yeminle boğazına yapışasım geliyor. Geberse 2-3 gün ağlarım 4. gün işime bakarım net, hayatım boyunca maddi sıkıntı çekerim ama inan şimdikinden daha rahat olurum. Millet çocuğunu doğruyu yanlışı öğrensin diye engellemiyor, bizimki beni evde hapis tutuyor, arkadaşlarım bile "hapisten ne zaman çıkıyorsun diyorlar", asosyallik bir yana, OKB geçirdim şikayet etmekten başka hiç bir bok yapmadı, hatta bir de gelmiş "bilerek yapıyor" diyor. Derslerimde yükseği yakaladım 11. sınıfın başlarında, çünkü OKB ile ezber derslerim iyi oluyordu, ama gel görki kitap dahi okuyamıyordum, sürekli tekrar ediyordum. En sonunda bıraktım dersleri de (dersleri hiç sevmedim o ayrı fakat burada artık hastalığımı avantaja çevirmeye çalıştım ilk başlarda işe yarasa da sanki hastalık daha da ağırlaşıyordu, neyseki atlattım çok şükür. Rabb'imin c. c yardımıyla tabii ki başka kimim var ki zaten). Bir kere dershaneden çıkmışım, ilk defa kendim, böyle çarşıda olan mekanlarda, kendi seçimim ile bir dönercide yemek yiyeceğim. İkinci kata çıktım , garson geldi siparişi aldı sonra getirdi bende adama para uzattım,(hani ben buraları bakkal mantığı sanıyorum, al ver bu kadar sanıyorum (eh işte hiç kendi semtinden dışarısını görmeyince böyle oluyor)), adam bi afalladı, meğer adam işte bi kart veriyormuş ne kadar ödemem gerek falan onu alt kattaki kasaya veriyormuşuz. Utanmıştım tabii de işte alışmam lazımdı. Şu aralar sosyal takılmak için çabalıyorum, artık ailem ne derse dinlemiyorum bu yaşıma geldim kendi kararlarımı almam lazım artık bu yüzden işe girmeyi falan da düşünüyorum, he dur iş demişken, hani çocuk normalde işe gönderilir çocukken de zorluk görsün iş görsün falan, bizimki asla göndermedi, zor bela bakkala girdim çırak olarak onda da zaten 4-5 gün durdum. Şimdide gelmiş söyleniyor, "biz iş yerinde neler çekiyoruz biliyor musun, bak ayağım nasır diyor" falan filan, ulan sen bıraktın da mı ben. çalışmak istemedim, ben zorluk görmedim, "onu yapamaz, bunu yapamaz" diye diye hayatımı öldürdüler. Sonra niye bilgisayalayım, evden çıkmıyorum, niye odadasın sürekli diyor ya kafasına sıkasım geliyor. Sanki hiç bir şey yaşamamışız gibi.
Ders çalışmaya da karar verdim bu sene lise sonum, şu liseyi bitiricem ondan sonra 1 sene mezuna kalıp kazanıcam bir üniversite daha tövbe gelmem bunların yanına, gelirsem bi nenem ve dedemdir , zaten annemde babamda onlardır benim.