"Bana arkadaşını söyle, sana kim olduğunu söyleyeyim."
Demiş atalarımız. Arkadaşın önemini böyle anlatmışlar. Gerçekten de insanlar arkadaşları gibi oluyorlar.
İyi arkadaşlar bir insanın en büyük şansıdır. Kötü arkadaşlar ise tam tersi...
Bu yüzden hiç değilse anne-baba tarafından çocuğa küçük ip uçları verilmeli. Arkadaşlarının kötü yönlerini yargılayıcı olmadan göstermeli diye düşünüyorum.
Peki siz çocuklarınızın arkadaşlarını kontrol eder misiniz?
Çocuğunuzu ona uygun olmayan arkadaşından uzaklaştırır mısınız?
Arkadaş çok önemli gerçekten. Ben ilk okulda aşırı akran zorbalığına maruz kaldım bunu yapan arkadaşlarımdı bu yaşadıklarım bende kök inanç-inanç kalıbı oluşturdu ve hayatımın sonraki evrelerinde herkesten zarar göreceğim düşüncesi ve kendimi önemsiz görme düşüncesi hakim oldu. Sanırım bilinçaltım bu sebepten sosyal hayatı benim için bir tehdit olarak algılamış olucakki anksiyete bozukluğum oluştu ve agorafobi olup 12 yıl evden çıkamadım. Doktor doktor gezdim 40.000 tl harcadık doktorlara onlarda çok birşey yapamadı şimdi kendi kendimi terapi ediyorum edindiğim bilgiler ile. Ancak çok zor bir sürecin içindeyim. Allah inancım olmasa büyük ihtimalle kendi hayatıma son vermiş olabilirdim.
Kendim böyle bir tecrübe yaşamış olduğum için kesinlikle çocuğum ile uyumlu olmayan kişilerin onunla arkadaşlık etmesine izin vermem. Bunun için zorbalık uygulamam tabi ki onun anlayabileceği bir şekilde izah ederim durumu ve onu yönlendirmeye çalışırım. Yararsız arkadaş zehirden bile daha tehlikeli.
Teyzem. biz küçükken sigaraya alıştırırım diye kuzenlerimi benden uzaklaştırmaya çalışırdı. Evine gidince bana iyi davranmazdı. Şimdi çocukları öyle beter bir hale geldi ki. Onlara beni örnek gösterir oldu "biraz bu çocuğu örnek alın. Ah emre gibisi var mı, ben ne ettim de beni böyle evlatlarla sınadın allahım" der oldu.
Eeee yalan dünya. Kınamayacaksın kimseyi hor görmeyeceksin. Yani iş çocukta bitiyor.
Nasıl ki bir çocuğun bakımı için türlü fedakarlıklar yapılıyor ise o çocuğa güzel bir çevre oluşturabilmek için de biraz uğraş vermeli anne ile babalar.
Elbette ki elimden geldiğince ben de çocuğumun arkadaşlarına dikkat ederim ve onu uyarırım. Ya da o çocuğun uygun olmayan davranışlarını güzel bir üslup ile açıklamaya çalışırım. Doğru arkadaşın da önemini sık sık telkin ederim.
Ama bunlardan evvel, ebeveynler de kendi arkadaş çevresine dikkat etmeli. Hem kendi geleceği hem de çocuklarının geleceği için. Bu şekilde çocuğa doğru kişiler de örnek gösterilmiş olur ve verilen tavsiye güzel bir temele dayanır...
Merhaba, Arkadaş çevresi kesinlikle bir çocuk üzerinde hayatı boyunca çok önemli ve kalıcı etkilere sahip olabiliyor.
Ebeveynlerin çocuklarının arkadaş seçiminde onlara sert ve eleştirel bir dille yaklaşıp onları yargılayıcı konuşmamalarını fakat çocuklarını kötü etkileyeceklerini düşündüğü arkadaşlarından onları uzak tutması gerektiğini düşünüyorum.
Ergenlik dönemindeki bir çocuk için bu daha da zorlaşacaktır bu yüzden daha dikkatli olmak gerekir.
Kızımın arkadaşlarının ailelerini tanırım. Şimdiye kadar müdahale etmemi gerektirecek bir durum yaşamadık ancak lisede veya önümüzdeki yıllarda bu pek mümkün olmayaack farkındayım :) Bir noktaya kadar ben dahil olabilirim. Gerisi ona öğrettiklerim ve kendi iç güdüleri ile kendisine kalmış.
Zorla yapılan şeylerde haklı olsak bile hoş görünmediği için kazanç sağlayamayız. Ondan dolayı zorla değilde tatlı dil ile denemek gerekir.Çok zararlı ise mecbur zorlarım.
Tabiki uzaklaştırırım çocuğum doğruyu ve yanlışı ebeveynlerinden öğrenecek sonuçta hangi yaşa gelirse gelsin hep onu kötülüklerden uzaklaştırmaya çalışırım
Belli bir yaşa kadar müdahale edebilirim. Misal liseye falan geçtiği zaman arkadaşının kötü taraflarını ve ona olumsuz etkilerini anlatırım uzaklaşıp uzaklaşmamak ona kalır.