Annelik günden güne değer mi kaybediyor?

Anne olmak güzel şey ama anneliği yapabilene. Kimse anne olmak zorunda da değil ayrıca. Hani aslında olsa çok iyi anne olabilecek biri çocuk istemeyebilir.

Mesela ben. Neden istemem çünkü erkekler çocuk olduktan sonra özellikle artık beni bırakamaz hallerine girip değişiyorlar. Sonra da olan kadına oluyor. Çocuğu için katlanıyor bazıları eşine. Bazıları da katlanamıyor ve ayrılıyor. Ayrı bir anne babanın çocuğu olmaktansa olmaması daha iyi değil mi? Şimdiye kadar çocuğu olduktan sonra değişmeyen erkek görmedim.

Ayrıca sorunun yanlış olduğunu düşünüyorum. Geleceği inşa eden çocukları evet anneler de yetiştirir ama babanın da katkısı var. Evet anne de çocuğu yetiştirir fakat baba da yetiştirir. Anne ne kadar iyi de yetiştirse de baba eğer aç oğlum amcana pipini göster diyorsa o çocuk iyi yetişmez. Bir çocuk iyi yetişmiyorsa bu tek annenin sorumluluğu değil. Ha eğer baba hiç ilgilenmiyorsa o da ayrı sorun. Çocuğu anne tek başına yapmadığı gibi tek başına da bakmamalı.

Mesela benim çocuğumun olmasını istemememde evet ideallerim ve özgür ruhlu oluşum yani çocuk doğduktan sonraki hayatımın geri kalanını büyük bir sorumlulukta geçirmek istemediğim için genel olarak. Ama mesela bebek görsem severim bebek sevmeyen biri değilimdir. Sadece bir erkeğin çocuk oldu artık benim diye düşünmesini istemem bu özgür ruhla.

Çocuk yapmak evlenmek gibi şeyler güzel şeyler ama ben şahsen istemiyorum çocuğumun olmasını
Çocuk da gerçekten büyük sorumluluk istiyor. Hayatında eğlenebileceğin yaşları çocuğuna vermiş oluyorsun. 25 yaşında çocuğun oldu diyelim. Çocuğun en az 12 13 yaşına gelene kadar hayatında fedakarlıklar yapman gerekiyor. Sonrasında da yapıyorsun ama en çok bu dönemde oluyor.

Bir kere 30'a gelene kadar yani çocuk 5 yaşına gelene kadar gezmen falan fazlasıyla kısıtlanıyor. Sonrasında da çocuğunun olmadığı zamandan daha fazla kısıtlanıyorsun. Çocuk 12 13 yaşına gelene kadar en azından. E o zaman da sen 37 38 yaşına geliyorsun. Tamam o zaman da hayatını yaşarsın ama 25 yaşındaki kadar mı? İş zaten yeterince yaşamamızı engelliyorken bir de çocuk büyük bir fedakarlık istiyor.

Hem iş hem çocuk yapıp hayatını onlara adayanlar var. Güzel şey evet çocuğun için fedakarlık yapmak. Ama şahsen ben istemem.

Annelik deger kaybetmiyor ama ideallerim var ve kariyer sahibi olmaliyim dusuncesini kadina toplum baski yapıyor. Normalde ulkemizde soz sahibi olmayan kadin, calisan kadin olunca soz sahibi oluyor. Tıpkı erkeklerin kadina sadece anne oldugunda deger verdigi gibi. Kadinda günümüz dunyasinda calisan kadin oldugu zaman deger veriliyor. Kadin eskiden calismasa bile doktorla, ogretmenle, memurla evlenip rahat edebiliyordu. Ama artık lise mezunu olan ya da mesleği olmayan bir kadin bu kadar şanslı degil. Asgari ucretle calisan, isinin garantisi olmayan bir adamla evleniyor mecburen. Sonra hem kendi hemde cocuklari zorluk icinde buyuyor. Kadın meslek sahibi biriyle evlenmesi icin artik kendisininde meslek sahibi olmasi gerekiyor. Eskisi gibi erkekler bir hemsire, doktor ya da öğretmenlik meslegi yapan erkekler, hanim evde otursun demiyor. Ogretmen olan esim ogretmen olsun diyor. Doktor olan doktor. Kadının kendini her anlamda yukseltmesi icin kariyer yapmasi gerekiyor günümüzde. Meslek sahibi olan kadin soz sahibi oluyor. Evlenecegi kisiyi seçiyor, evlenecegi kisinin meslegini seçiyor. Is yerinde ve evde söz sahibi oluyor. Anlasmazlik durumunda bosanma olacagi vakit ayaklari yere daha saglam basıyor. Ben ortada kalmam, cocuklarima maasimla bakarim diyebiliyor. Cogu calismayan kadin, siddet gorse de, evliliginde cok mutsuz olsa da bu cesareti gösteremiyor. Ailemin yanina gitsem almazlar beni diyor. Bosansam bes parasiz kalırım cocuklarla ortada diyor bosanamiyor. Ama calisan kadın bunlari dusunmuyor. Siddet mi uyguladin bana, aldattin mi beni benim icin artik yoksun boşanıyoruz diyebiliyor. Hayata göğüs gerebiliyor. Toplum artik kadini calistigi zaman görüyor. Calismayan kadını ne devlet ne de toplum görüyor. Calisan kadına devlet bir suru cocuk yardim parasi, bilmem ne parasi, bakıcı parasi yatirirken calismayan kadina bunlar yok. Devlet bile bir yerde elinden tutmuyor calismayanin. Gunumuz kadinlarinin kariyer yapacagim, meslek sahibi olacagim diye israr etmekte haklilar. Cunku farkındalar bazi seyleri, bazi hakları calisinca, kariyer yapinca elde edebileceklerini. Annelik hicbir zaman deger kaybetmez. Ben calisan kadin olmasina rağmen inanilmaz yorulmasina ragmen anneliginden fedekarlik yapmayan kadinlar görüyorum. Gunumuzde bazi seylere meydan okumak icin, bazi haklar elde etmek icin kızlarımızın okumasi, kariyer sahibi olmasi şart. Evet zor kadin icin ev isleri, koca, cocuklar cok zor o tempo, o psikoloji zor. Her yere yetememek zor. Ama günümüz şartları böyle. eskiden askerlik yapmayana kiz vermezlerdi simdi askerligin esamesi okunmuyor. devir değişiyor. Sartlar degisiyor ve mecburen herkes ayak uydurmak zorunda kalıyor. Burda kariyer yapmak sıkıntı degil devletin kurallari sıkıntı. Calisan bir ogretmene 16 hafta izin verip cocugunu 2 aylikken birak gel calismaya diyen devlet. Devlet diyebilir ki. Cocugun 2 yasina gelene kadar ya da 3 yasina gelene kadar çalışma dese cok sorun olmaz. Anneler icinde kolay degil el kadar bebegi daha emzirme doneminde birakip gitmek. Guzel anlarını gorememek cok zor. Biraz izin konusunda calisan kadinlara daha geniş haklar tanınabilir daha iyi cocuklar yetistirmek için. Isvec bu konuda cok iyi. Anneyi cocuk belli yasa gelene kadar devlet işe çağırmıyor.