Şimdiki anneler sizce de çocuk bakımını abartmıyor mu?

Bu biraz da yetiştirilme tarzımız ve durumumuzla alakalı. Mesela şöyle söyleyeyim, ben 12 yaşına kadar tek çocuktum. Gerçi hala bazı durumlardan dolayı tek çocuk gibiyim de, ilk torunlarıydım dedemlerin de. Haliyle üstümde çok titrediler. Hatta öyle bir durdular ki bana hiçbir iş yaptırmadılar, bunlar o zaman çok avantajlı gözükse de şu an gelişimimi tam tamamlayamamış birisiyim. Ayakkabı bağlamayı bilmiyorum? Neden? Çünkü ayakkabı alındığında zaten evdekiler bağlar ve ben onun üstüne giyerdim sürekli. Bu yaşıma geldim hala da böyle bir ihtiyacım olmadı. Bu aslında bana bir iyilik gibi olsa da aslında kötülüktü bunu şimdi anlıyorum. Ama onlar bunu kötü niyetleriyle yapmadılar.

Ama ben eğer bir ailede beş çocuklu bir ailenin, beşinci çocuğu olsaydım eminim ki daha fazla üstünde titrenmeyen ve aynı senin anlattığın tarzda yersen sen bilirsin, yemezsen yeme falan denebilirdi. Ama ben içinde bulunduğum şartlardan dolayı her zaman kendileri yemedi bana yedirdi konumunda oldum.

Evdekilerin söylemine göre, babannem der ki; biz matadorun doğumundan önce evde muz görmedik. Yani işin özü, benim üstümde eski nesil olmama rağmen çok titrediler çünkü tek çocuk gibiydim ve ilktim. Bu durumda bununla ilgili diye düşünüyorum. Yenilerde de böyle gibi geliyor bana yani.

Her jenerasyonla düşünceler ve yetiştirme tarzı değişiyor. Eskiler deneyim kazandırarak öğretmeyi seçerken, yeniler "benim dediğim olacak" kafasıyla yönetmeye çalışıyor.
Sonra ne mi oluyor?
İstediği olmayınca ağlayıp zırlayan, ortalığı yıkan, sevimsiz şımarık veletler ve onların kahrını çekmemek için her istediklerini sunan düşüncesiz ebeveynler türüyor.
Ha bir de çocuğu ile ilgilenmek yerine eline telefonu tableti verip, kendi sefasını sürmeyi sevenler grubu var.

Ya abartmayı geçtim yanlarına işkolu şeyler yazıyorlar tek vasıfları ev yemeği temizlikten çocuk bakmaktan ibaret olanların değişik tripleri abartıları.