Önlemek için yapılacak şey belli. Sevgi ve şefkat göstermek. Ama öyle yapmacıktan değil çocuklar bunu çok iyi ayırt edebiliyorlar. Büyüdükçe daha stresli, sinirli, hırçın davranıyorlar. Fevrş hareketlerde bulunabiliyorlar. Kimseye güvenemiyorlar. İçlerine kapanık ve asosyal birer birey oluyorlar. Bu da tüm hayatlarını olumsuz etkiliyor. Çocuklarınızı sevin, ilgilenin. Çocuk sevgiyle büyür. Sevgiyle büyüyen bir nesil yetişmesi ümidiyle...
İlgiye, sevgiye ve şefkate muhtaç bir şekilde büyüyen çocuklar, yetişkin bireyler olduklarında narsist biri olarak devamlı ilgi görme isteği duyar ya da psikolojik yıkıntı sebebiyle cana ve insanî hallere değer vermez, hatta katletmeye cüret edebilir. Sevginin en belirgin hâli affedebilmek ve yapılan yardım ve iyiliklere teşekkür edebilmektir.
Çocuğun genlerine göre etkisini gösterir. Genlerinde neye eğilim varsa sevgisiz şefkatsiz kaldığında ona göre etkilenirler. - Sokaktaki hayvanlara karşı acımasız olabilir. - Kendisine zarar verebilir. - Akıl ve ruh hastalığına yakalanabilir. - Özgüvensiz ve asosyal olabilir. Olabilir de olabilir.
Omur biyu bunun izlerini tasiyarak. Her seyi mutsuzlukla hatirlayarak her mutlu oldugunda pesine o anlari dusunerek yasarlar. O baska bisey malesef gecmiyor izleri, bir yanin eksik oluyor. o yuzden oyke bir ailede buyyuceklerine cocuklar bosalmasi dahs iyi.
İleride sinirli, güvensiz, insanlara karşı iyi duygular ya da bir insanda olması gereken sağlıklı duygular barındırmazlar. Pesimist olurlar. Ve tüm hayatları bastan aşağı olumsuz etkilenir.
En İyi Cevaplar