Mesafesiz Terk Ediş

Yine ve yeniden Diykat'li bir benceye daha hoş geldiniz efenim... "Mesafesiz terk ediş" konusu biraz uzun ve çetrefilli olduğu ama bu Diykat'ciğin sizlere aktarmak istediği ayrı bir mevzu olduğu içinde bunu en basit yolla yani bir çocuk üzerinden anlatmak isterim sizlere... Zira anlatım konusunda bu daha doğru olacaktır.

Şöyle ki bir erkek çocuğu düşünün. Evde annesi onun önüne yemeğini veriyor ve o sırada annesi ev işini yapıyor. Çocuk ödevini yapıyor, annesi başka bir iş yapıyor. Çocuk televizyon izliyor, annesi mutfakta yemek yapıyor. Akşam baba eve geliyor, eline kumandayı alıp televizyonu izliyor yahut telefonla oynuyor. Çocuksa odasında ya da salonda ailesiyle birlikte ama onlarla etkileşim halinde değil. Ve bu çocuk bir süre sonra sokağı keşfediyor, okulu keşfediyor. Oralarda onunla ilgilenen kişilere rastlıyor ve bu sefer ailesinden kopup, ilgi yönünü başka bir şeye çeviriyor. Hatta çoğunlukla kötü alışkanlıklar edinmeye başlıyor. Ardından büyüyen bu erkek çocuğu tıpkı babası gibi oluyor ve ailesinin içinde varken yok konumuna geliyor.

Yani mesafesiz terk ediş kuramı, "bir insan varken onu görmezden gelmek" anlamına gelir. Ve insanları mahveden asıl psikolojik sorunların temelini oluşturan kuram, yine bu durumdan kaynaklanır. Öyle ki çocuğu dövsen yahut kızsan bile çocuk "ailem beni görüyor. Ben onlar için görünmez değilim. Ben varım" diyor zihninde. Elbette bunları çocuğa yapmak asla doğru değildir. Ancak çocuk bir şekilde varlığını benimsiyor ve psikolojik hastalıklara yakalanma riski azalıyor.

Mamafih mesafesiz terk edişe maruz kalan çocuk aynı şeyi ileride sevdiklerine de istemeden yapmaya başlıyor. Ve aynı çocuk aile kurduğunda bu yüzden huzuru yakalayamıyor ve suçu başkalarında aramaya çalışıyor. Oysa suçlu burada çocuğun ailesi olmuş oluyor aslında.

Özetle yok sayılmak bir hayvan için bile olsa çok büyük bir travmadır. Örneğin sevdiğiniz insanı düşünün. Saçının teline bile zarar gelmesin diye çabalayıp, çok sevdiğiniz bir kişinin sizi görmezden geldiğini. İşte bu durum sizi mahveder. Hatta "yaşarken ölmek" durumu bu kuramdan ortaya çıkmıştır. Çünkü sevdiklerin tarafından yok sayılmak, önemsenmemek, varken size kör kalınması çok büyük bir iç savaşın temelini hazırlar kişide.

Bu yüzdendir ki karşınızdaki kim olursa olsun onun varlığını kabul etmeli ve size davrandığından çok daha iyi ve kaliteli bir şekilde ona davranmalısınız. Elbette "kötüyse kötü olun", demiyorum. Ama onu yok saymayın. Yok sayılmak yani mesafesiz terk ediş durumu ölümün bir diğer adıdır aynı zamanda psikolojide. Yani fiziken varsın ama ruhen yoksun mottosu da diyebilirim bu duruma.