Ölüm Çocuklara Nasıl Anlatılmalı?

mükemmel tavsiyeler emeğinize sağlık güzel ve detaylı bir bence paylaşımı, teşekkür ederim böyle benceleri seviyorum..

5-6 yaş: “Ölüm” kavramını anlamaya başlar ama geri dönülmezliği anlamayabilir.
6-7 yaş: Bu yaşlardan itibaren ölümün herkes için ve kaçınılmaz olduğu anlaşılmaya başlanır.
7-10 yaş: Bu kavramı tam olarak anlar.
10-12 yaş: Felsefi bir ilgileri vardır. Tehlikeli olabilir. Bu yaşlarda çocuklar ergenlik çağında olduklarından televizyondan gördükleri intihar vb. olayları model alabilirler.
Kaybı olan çocuk hangi duygular içindedir?
Anne, baba kaybında “Ben ne hata yaptım?”, kardeş kaybında ise “Kazandım! Ama…” düşüncelerinden kaynaklanan suçluluk duygusu yaşanabilir.
Yas sürecindeki anne ve baba, ölen kardeşi “Çok iyiydi/hatasız bir çocuktu” diye anar. Sağ kalan kardeş, bunun gerçek olmadığını düşünür ama açıklayamaz ve bu onda duygusal bir yük yaratır.
Çocuk, benzer bir tehlikenin altında olduğunu düşünür ve “Ben de mi öleceğim” ya da “Ben de mi tehdit altındayım” diye düşünür.
Anne baba kaybı, çocuğun “güvende olma” duygusunu sarsabilir veya tamamen ortadan kaldırabilir.
“Hani beni hep koruyacaklardı, neredeler?” , “Neden öldüler?” , “Bana mı kızdılar?” , “Yanlış bir şey mi yaptım?” gibi şeyler düşünerek dalgalanmalar yaşayabilirler.
Tepkilerinde tutarsızlıklar olur ve kendilerine olan güvenleri azalır.
Nasıl davranmak gerekir?
Özellikle küçük yaştaki çocuklara “gitti” vb. yerine “öldü” denmeli. Aksi takdirde ölen kişinin geri dönmesini bekleyebilirler.
Ona sadece gerçeği söylemeliyiz; hastanede, yolculukta vb. söylemler, gerçeği öğrendiğinde size olan güveninin sarsılmasına yol açabilir.
Duygularımızı (üzülmek, ağlamak vb.) ona göstermekten çekinmemeliyiz. Bu sayede o da duygularını ifade etmenin bir sakıncasının olmadığını anlayacaktır.
Soru sorduğunda anlayacağı bir şekilde ve sadece sorulan soruya yönelik cevap vermeliyiz. Böylece soru sorması için onu cesaretlendirmiş oluruz.
Çocuğa bu kaybı söyleyecek kişi, ona duygusal olarak en yakın olan aile büyüğü olmalıdır. Eğer gereksinim duyulursa bir uzman eşlik eşliğinde söylenmelidir.
Çocuğun bulunduğu ortamdan uzaklaştırılmaması daha uygundur. Alışkın olduğu fiziksel çevreden ve diğer güven duyabileceği yetişkinlerden ayrılması, yalnızlık ve güvensizliğini daha fazla alevlendirebilir.
Çocuktaki ölüm korkusu fobiye dönüşmüşse ne yapılmalı?
Tüm sözel ve fiziksel desteğe rağmen, ölüm durumu çocuğun işlevselliğini ileri derecede bozmuş; davranışlarını, okula gitmesini, uyumasını, çevreyle iletişimini engellemişse, bu durum artık çocuğun bir uzmana ihtiyacı olduğunu gösterir. Çocuk bir uzmandan yardım alırken yanında ailesinin de bulunması onu daha rahat hissettirecektir. Günümüzde birçok fobi ve psikolojik problem için uzmanların kullandığı “Oyun Terapisi” ve “EMDR Terapisi” ile çocuk kısa sürede günlük yaşamına tekrar dönebilmektedir.

Annemi kaybettim bebekti toprağa verdim evladımı kucağıma alıp çizgi film izledim babamı kaybettim çocuğuma yansıtmadım evde hayat devam etti sonra sonra kayıplarım devam etti kızım büyüdü ve sanırım iki kişiyi daha kaybetmek üzereyim benim kız hayatına devam ediyor bu iyi üzülmesin lakin acaba çok mu vurdum duymaz yetişiyo biraz endişeliyim

Anlatmayin bilmiyorsaniz anlatmayin sesinizi bike cikarmayin ona babasizligi hisseddirceksiniz susun bilmesin baba yi gormesin duymasin anlatmayi bilmediginiz boku yemeyin bana anlatikdigi gibi anlatmayin yasiniz 34 de olsa eksik kalmasin iciniz ama illa anlaticaksaniz gittigini bilmeli ama sakince durustce bir daha gelmeyecegini ogrenmeli anlamali 😥😥😥😥

Okuduğum en doyurucu bence olmuş diyebilirim, eline sağlık. :)

Erken yaşta babamı kaybettiğimde kardeşime bunu anlatmakta çok zorlanacağımı düşünüyordum ama gerçeği anlatmak her zaman en iyisiymiş.
Çok güzel bir yazı olmuş. Eline sağlık

net olmak iyidir
aslında herşeyin farkında oluyor çocuklar
sadece kafalarında adlandırmak zor oluyor..
doğru kelimelerle anlamasını sağlamak lazım