Ölümü istemek midir zor olan, yoksa bunu isterken yaşamaya çalışmak mı?

Ah be abi..

Geceye başlaması için yol veren akşamda kötüydü, akşama yol veren öğlende..

Zor olan ölümü isterken bir yanın ile de yaşama tutunmaktır.. Çünkü istemez insan ölmeyi sahiden, yani bütün bedeni ve ruhu ile.. İlla ki bir yeri, küçük bir yanı kalmak ister bu dünyada.. Bilir çünkü mutluluğu biraz tatmış olsa aslında hayatın güzel göründüğünü..

Umutları tükenmiş bir insanın yaşamaya dermanı kalmamıştır haklısın ama yeni umutlar yaratmak her daim insanın elindedir... Benimde umutlarım bir gece de yok oldu ve çok istedim ölmeyi, ölebilmeyi.. Çünkü umudum kalmamıştı beni hayata bağlayan, ne için yaşayacaktım ? Ailem için mi sevdiğim için mi ? Boş şeyler bunlar.. Kimse için yaşayamam artık ama yeni umutlar yaratabilirim ve yarattım kendi çapımda.. Annem babam sağ olsun yar hepsinden tatlı sözünü unutarak yarattım hemde.. Sadece kendim varım bu koca hayatta.. Ve umutlarım..

Çünkü hıncım var hayata karşı.. Eğer ölürsem o kazanacaktı, böyle düşündüm o zaman ve yeni umutlar yarattım kendime.. Yenebilmek için bu hayatı.. Benden çok güçlü olabilir, beni bir sinek gibi ezebilir ama bende ona bir ısırık bırakmadan gitmem, gidemem.. Canımı yaktı çünkü..

O yüzden abi ; geceyi başlatan akşamlarımız, akşamları başlatan öğle vakitlerimiz yeni umutlar yaratmaya çok müsait bence.. Akşamları keyifle bir duble rakı içebilmek adına, sabahları sevgilinle güzel bir kahvaltı yapabilmek adına yeniden umut üretmek zorundayız.. Öldüğümüz vakit kimseye bir şey olmaz.. 1 sene 2 sene ağlarlar en fazla.. Olan bizim ömrümüze, yarım kalan hesabımıza olur.. Yalan dünya kazanacaksa bile, bir yerinde yara izi olsun..

sizi biraz rahatlatalım:))

Şimdi Padişah ve veziri sürekli geziyorlarmış.. Bunların başına her türlü bela gelse,

Vezir "Her şeyde bir hayır vardır padişahım" dermiş.

Bu böyle sürüp gitmiş baya.

Bir gün bunlar savaşa girmişler. Vezir kılıcını çekerken yanlışlıkla Padişahın parmağını koparmış.

Padişah iyice sinirlenmiş; Ne yapsın sen salak! kör müsün ?..

Vezir; İstemeden oldu, Her şeyde bir hayır vardır.

Padişah; Yeter! ne hayırı her boka hayır var dedin zaten. Atın bunu zindana..

Bunlar savaşı kazanmışlar ve vezirde zindana koymuşlar..

Vezir zindana girerken " Her şeyde bir hayır vardır padişahım" demiş.

Neyse,

Bir gün bunların sarayını Yamyamlar basıyor. Sarayda ki bütün insanları alıp götürüyorlar fakat zindana inmek kimsenin aklına gelmiyor.

Bunları kazanların içine yerleştirmiş. Ateşi yakmadan önce Kabilenin reisi insanları kontrol ediyor..

Bakıyor padişahın parmağı yok.. Bunu biz yemeyiz diye padişahı kazandan çıkarıp gönderiyorlar.

Padişah koşa koşa saraya gidip zindana koyduğu vezirini oradan çıkarıyor.

Padişaj; Vezirim! seni bu zindanda yıllarca tuttuğum için ne olur beni bağışla.. eğer benim parmağım sağlam olsaydı şimdi beni yamyamlar yiyecekti.. Boşu boşuna seni yıllarca burada tuttum, ne olur affet!

Vezir; Beni boşuna tutmadınız padişahım..

Parişah; neden ?

Vezir; çünkü ben zindanda olmasaydım, şuan beni de pişiriyor olacaklardı.. :))