Siyah Beyaz Bir Adam

Fakültenin en popüler çocuğuydu

Tanımıyordum, sadece ismini biliyordum. Kızlarla her toplandığımızda mutlaka ismi geçen, sürekli yakışıklılığından bahsedilen biriydi benim için..

Yine bir gün okuldayım, hukuk fakültesinin çıkışında telefonla konuşan birini gördüm, oydu. Üstünde sarı bir şişme yelek vardı dün gibi hatırlıyorum. Evet onu ilk gördüğüm andı. Ben de hiçbir his uyandırmadı ve kafamı başka yöne çevirip oradan ayrıldım..

Bir gün sosyal medyadan bir arkadaşlık isteği geldi

Oydu.. Normalde tanımadığım kişilerin isteklerini direkt silen ben bu sefer bir istisna yaparak onun isteğini kabul ettim. Sonuçta 12 ortak arkadaşımız var demek ki beni tanıyor..

-Tanışıyor muyuz ? dedim.

-Hayır tanışmıyoruz ama tanışabiliriz :) dedi

Peki, tanışalım..

Sanki yıllardır tanışıyormuşuz gibi sıcak ve samimiydi konuşmaları. Benim bir üst sınıfım olduğu için konu sürekli hocalar ve dersler etrafında dönüyordu. Ben pek uzatmadım konuşmayı, kısa kestim ve sonra görüşürüz diyerek konuyu kapattım. Hakkında pek iyi şeyler duymadığım bu çocukla fazla samimi olmak istemiyordum.

Sonraki günler nasıl olduğunu anlamadan sürekli onunla konuşurken buldum kendimi. Facebooktan gelen mesaj bildirimleriyle kalbim yerinden çıkacak gibi oluyor, onunla konuştuğum zamanlarda suratımdaki şapşal gülümseme hiç gitmiyordu.

İlk buluşma

Kalbim yerinden çıkacak..

Ne zaman buluşmaya karar verdiysek hep bir aksilik çıktı ama bu sefer olacak sanırım, görüşüyoruz, çok heyecanlıyım.. Kırk kere giydim çıkardım kıyafetleri ne giyeceğime karar veremiyorum. Giydiklerimin fotoğrafını çekip arkadaşlarıma atıyor onlardan da onay alıyordum. Heyecandan elim ayağım birbirine giriyor, ne oluyor bana ?

Buluşma yerine gittim. Hiç unutmuyorum ''Sedef Cafe'' ..

Beni bekliyordu, geldiğimi görünce oturduğu yerden kalktı, tokalaştık.. Tam oturacağım o da ne ? Sandalye çok alçak ve çok rahatsız, oturamıyorum :/ kötü hissettim, yer değiştirelim mi ? :) Bana baktı kısa bir süre sonra gülerek kalktı benim yerime geçti.

Nihayet oturduk, tamam sakin olmalıyım.. Ateş bastı, kıpkırmızı olduğumun farkında değilim..

-Ben bir lavaboyu kullanıcam

-tamam, bekliyorum :)

Ben kalktığımda çay söylemişti, geldim ve o saatten sonra heyecanımı yendim, çok koyu bir muhabbet aldı başını gitti. Çayı çok severdi ve limonsuz asla içmezdi..

Saat baya geçmiş, kalktık beni dolmuş durağına kadar bıraktı.. Her şey rüya gibiydi, çok mutluydum..

İlişkimizi herkes öğrenmişti

Benim arkadaşlarımın çoğu zaten biliyordu artık onun arkadaşları da öğrenmişti. Bu benim için hiç sorun değildi. İkinci buluşmamız bir hafta sonra oldu. Artık daha rahattım. Bu sefer dışarlarda bir yerde buluşmuş ve açık havada yürümüştük. Hep bir şeylerden konuşuyorduk her şey yolundaydı.. Önümüze çıkan ilk banka oturduk, aylardan Nisan olmasına rağmen hava çok soğuktu. İlk defa orda sarıldık birbirimize, çok masumdu ..

Tabi sonra gece bekçisi belirdi bir anda tüm romantizmin içine etti :D Kimlik sordu bize ve tip tip bakarak yoluna devam etti.

Kalktık artık benim gitme vaktim gelmişti, ilk defa el ele tutuştuk yürürken, her şey nasıl bu kadar güzel olurdu böyle..

Kötü günlerin başlangıcı olduğunu bilemezdim

Çevrem tarafından onaylanmayan bir ilişkiydi. Fakat ben kendimi o kadar kaptırmıştım ki hiçbir şeyin farkında değildim, aslında farkındaydım da umursamıyordum.. Ben mutluydum, bozulmasın istiyordum..

Bir gün bana aramızda bir şey olamayacağını söyledi.. Yıkıldım..

Kabul edemedim böyle bir şey nasıl olurdu her şey bu kadar güzel giderken ?

Üzgünüm ama eski sevgilimi unutamadım, kızlardan nefret ediyorum aslına bakarsan..

Bir hafta hasta yattım, okula gidemedim.. Bu süre içinde onu her yerden engelledim, numarasını sildim. Yani tamamen hayatımdan çıkardım, çok zor oldu ama yapmak zorundaydım.. Bir hafta sonra okula gittiğimde perişan bir haldeydim, arkadaşlarım inanamadı o halime. Ona etmedikleri beddua kalmadı ama yine de ben kimseyi konuşturmadım onun hakkında..

Aylar geçti, sonra bir gün

Ayrılık bana çok ağır gelmişti ve bunu tek başıma atlatamadığım için psikolojik yardım almıştım..

Çok büyük ah ettim, bana yaşattığı ne varsa aynısını yaşasın Allahım dedim..

Aylar sonra bir gün bana ulaştı, perişan halde olduğunu söyledi, uzunca bir mesaj yazmıştı orda her şeyi anlatıyordu. Pişmanlıklarını, haksızlıklarını her şeyi.. Affet beni diyordu, çok mutsuzum .. İlahi adalete o an inanmıştım.

Her şeye rağmen affettim. Ama benden uzak olmasını ve kesinlikle bir daha bana ulaşmamasını söyledim.

3 ay sonra benim başka bir ilişkim oldu.. Onunla bu süre zarfında hiç görüşmedik. Sene sonunda bana mesaj attı, mezun oluyordu, gidiyordu ve son bir kez görüşmek istiyordu ..

Sevgilime sordum ben de ama gönülsüz olduğunu görünce kabul etmedim, görüşmedik.. Görüşmemiz sadece arkadaşça olacaktı, helallik almak istiyordu ama gitmedim. Peki dedi, kendine iyi bak..

Kısa bir süre sonra yine bir aldatılma vakasıyla sevgilimden ayrıldım tabi yine depresyon yine mutsuzluk..

O bana iyi geliyor

Yine bu ayrılığın üzüntüsünü atlatmak için her zaman yaptığım şeyi yaptım, şehir değiştirdim. Onun memleketine gittim.. Orda görüştük, gezdik.. Yaptıkları için tekrar tekrar özür dilemişti geçen süre zarfında..

''Sana zaafım var yakın olmak istiyorum'' ..

Sadece arkadaş kalabileceğimizi, böylesinin daha iyi olduğunu söyleyip o şehirden ayrıldım bir kaç gün sonra. Onunla tekrar bir ilişki düşünemezdim, fazlasıyla yorgun ve kırgındım zaten..

şu an mı ? şu an sadece arkadaşız, arada sırada görüşen..

#sevgiylekalın..