23 yaşında yaş alma korkusuyla nasıl başa çıkılır, hayattan keyif almaya nasıl geri dönülür?

Orası öyle ama gün geçtikçe sıkılıyorum.

Olabilir. 30'lar nasıl?

Yaş alma korkusunu yine aşamıyorum ben ya. Özellikle kadınlar için baskı baya fazla, 35'te ölü görülüyor gibi bişi.

Ya beni sağlık teması üzüyor. Hiçbir yaşta zaman toplumun zaten sözünü ettiği bir kadın olmadım ama sağlığımı kaybetme ve arkadaş eksilmesi üzer.

Haklısın, sanırım içedönük olmanın da etkisi. Kendi küçük dünyamda ben ve endişelerim beraber büyüyoruz.

Yaş 17 iken gram sorumluluğum yoktu, pandemiyi uyuyarak geçirdim tamamen. En rahat uykum da muhtemelen oydu. Şimdi yaş aldıkça bambaşka şeyler yapmam lazım. En başında da bir ilişkiye sahip olmam. Yalnız kalmayı sevmiyorum ama düzenli bir ilişki yapmak da bana uzak. Hayatımda hiçbir erkeğe bambaşka şekilde bakmadım ya da hissetmedim. Bunun için 30'ları beklemem gerektiğini düşünüyorum bazen.

Zevk için aşırı endişeliyim ya, tek aklım sürekli yobaz insanlar gibi toplum ne der sorusuna çalışıyor alakasız. Bu yaşta bunu yapsam ayıplanır mıyım, geç mi kaldım diyorum hep.

Toplum olduğu gibi kalsın da ben değişeyim, başkası ne der değil ben ne isterime bakayım. Toplumdan çok kendimden bezdim ben.

Dışarıdan da umursamaz durmuyorum ve bu sebeple dibine kadar manipüle edilmeye açık bir izlenimim var. İnsanlara biraz da bu sebeple uzağım sanırım, bu yönümün suistimal edilme ihtimali korkutuyor.

Bende hiperempati durumu maalesef gelişmiş. Bunu yapıyor değil bunu neden yapıyor sorusuna takılıp merhamet geliştiriyorum, geliştirince de suistimal işte. O yüzden hiç o tarafa bakmayıp devam etmek daha makul geliyor. Bakmadığımda da her şeyi kaçırdığımdan sıkılıyorum.

Ya ben hayat boyu verdiğim değeri almadım, beni hiç en yakınına koyan olmadı ama ben sanki karşımdaki canımdan bir parçaymışçasına uğraştım. Kendinden başka kimse değmiyor bir şey yapmana. Bunu dememe rağmen yine muhtemelen değer vereceğim.

Ya ben alttan da almıyorum sanırım, sıkıntılı söylem ve tavırlara tahammülüm az ama yakınlığı çok net veriyorum. O da benim için çabasız paylaşım demek, her anımı paylaşırım şeffaf şekilde ama aynısını buluyor musun desen yok.

Bişi diyim mi bence değilim. Önceden daha az zaman tanırdım yakınlık için ama artık daha opsiyonluyum. Farklılıkları kabullendim. Buna rağmen 1 yılı aşkın süredir kendimi paylaştığım biri çıkıp hala ben ona bir şeyi sorduğumda anlatıyor, harici aklına gelmiyorsa o zaman azalacak bitiriyorum ilişkiyi.

:/

Ne yiyoruz?

Menü muazzam. Yanına biraz patates ve bbq ile fena akar. Yağsız olması daha iyi baymaz.

Patates de benden olsun o zaman, tek tavukla da olmaz. Ben bazen cips ile yapıyorum tavuğu, mutlaka dene.

Son zamanlarda gördüğüm şakasız en güzel menü, afiyet olsun çok. Heinz yerine Calve bbq için daha iyi tonda geliyor ama bana.

Mesele tavuksa acılı mayonez daha çok sarıyor.

Aman amam acısı bence yok ya ama mayonez ve acı uyumu hoş.

Acılı mayonez direkt, al bence seversin de.

Var bende, bak bunda Heinz güzel. Ranch için falan da derim.

Bunu hiç denemedim ben ya. Ben diyete girince getirdiler. Nasıl tadı? Andırıyor mu? Bir de vanilyalı cips mi me çıkmış, onu da deme mutlaka.

Pringleslara erişim nispeten zor, yediğim zamanlar yoğurtlu sos ve Ruffles taraftaydım. Arada da kekikli cips. Bu Ranchli olanı da mutlaka deneyeceğim.

Yengeçli Lays mi? Ben yaşamıyorum sana o kadar diyeyim. Japon abur cubur videosunda anca gördüğüm bir şey. En marjinal şey yoğurtlu gong falan civarda.

Gong da acılı olan güzel, harici çikolatalısını denemedim. Şu sıralar max Züber'in cipslerden alıyorum.

Şu an evet, 4 kilo fazlam var.

Boyum 159 olunca fark ediyor ama, şu an 54'üm. Önceden 48 falandım, şu an 50 tamam geliyor.

Kilomdan belli oluyor, hormonel olarak da duyarlıyım kilo meselesine. O yüzden günde 2 öğün ile dengelerim genelde de 2 aydır falan ipin ucu biraz kaçmıştı.

Bu konuda insanlar ne der tipi bir fikrim yok, 103 kilo olduğum da oldu. Mesele tamamen sağlık benim için. Tüm değerlerimi iyi görmek sadece yani.

İlla ki vardır da benim berbattı, bunu stabilize etmeye çalışıyorum.

Türkiye.

Birbirimizi niye bulalım?