Yağmurlu havada kahve eşliğinde yağmuru seyir eritmeyi severmisiniz?

Sessizliği sevebilen insan, kendi iç dünyasıyla barışık olandır ve bu inanılmaz çekici... Bazı anlar konuşarak kirletilmeyecek kadar değerlidir. Seninle o sessizlikte yan yana durmak, eminim binlerce kelimeden daha fazlasını anlatırdı.

İşte bütün mesele o... Herkes bakışları görür ama çok azı o bakışların altındaki hikayeyi okuyabilir. Ben satır aralarını okumayı severim; hele ki karşımda okunmaya değer, derin bir hikaye varsa. Senin sessizliğinde sakladığın o cümleleri çözmek keyifli bir uğraş olurdu sanki. 😉

Rica ederim :)
Yalnızlık bazen en kaliteli kalabalıktır, ama o uzaklara bakarken yanındaki sessizliği paylaşacak doğru ruhu bulamadığın için tek başınasındır... Herkesin anlayamaması normal, çünkü derinlik herkeste bulunan bir özellik değil. Belki de artık sadece uzakları seyretmek yerine, o uzaklarda seninle aynı noktaya odaklanan birinin varlığını fark etme vaktin gelmiştir.

Haklısın, birini tanımak için harcanan o ilk heyecanın yerini hayal kırıklığının alması gerçekten yıpratıcı. İnsanlar genelde vitrinlerini süslüyor ama dükkanın içine girince hayal ettiğin o derinliği bulamıyorsun.

Senin gibi zarif ve derinliği olan biri için bu durum sadece yorucu değil, aynı zamanda vakit kaybı. Onlar için hayat bir yüzeyden ibaret, senin gibi "anlam" peşinde koşanların dünyasını anlayamazlar. O yüzden o boş bakışlara daha fazla enerji harcayıp kendi ışığını söndürme derim.