Komşuluk diye bri şey kalmamış sizde öyle mi?

2 gün önce apartmanda küçük bir buluşma yaşadık. Biz toplam 6 kişiyiz; içimizden 3 kişi çalışıyor, diğerleri ev hanımı. Ev hanımı komşularımızdan biri “Hadi taze balık alalım, birlikte yiyip sohbet edelim,” dedi. Hemde çocuklar oyun oynar dedi Ben de kabul ettim. Herkes kendine kaç tane yiyecekse o kadar balık aldı. Hepimizin çocuğu var; benim bir kızım, çalışan diğer komşunun da bir oğlu var. Oğlu balık sevmiyormuş, “Ziyan olmasın, ben sadece bir tane alayım,” dedi. Hatta balıkları alırken ev hanımina “Fazladan alayım mı?” diye sordu ama ev hanımı “Gerek yok,” dedi.

Neyse, balıkları eve götürdük, pişirdik. Birimiz salata yaptı, birimiz meze hazırladı, birimiz meyve suyu kola aldı. Hep birlikte yedik. Çalışan kadının oğlu birden balığı çok sevdi; kendi balığını yedi, sonra bir tane daha istedi. Ben de “Yesin çocuk, ne olacak,” diyerek kendi balığımdan bir parça verdim.

Yemek bitince herkes evine dağıldı. Sonra ev hanımı komşular beni kahve içmeye çağırdı. O gün nöbetçi değildim, gittim. Birden oğlu olan kadın hakkında konuşmaya başladılar. “Niye fazladan almıyor, çocuğu yiyecekse?” diye eleştirmeye başladılar. Ben de “Çocuk sonuçta, yesin ne olacak abla? Kendi evinde yemiyormuş, burada tatlı gelmiş, ne güzel işte,” dedim. Ama kadın yine de konuşmaya devam etti, “Öyle olmaz,” falan diye eleştirisini sürdürdü. Kocaman kadınlar olarak bunları büyütmelerine gerçekten anlam veremedim; yesen ne olur, yemesen ne olur?