Her gün aynı çayı demleyip, sessizlikte bile anlamaya razıysan. Benimle sonsuza kadar çay içer misin dediğin biri var mı?

Eskide kaldı… Aynı bardaktan içtiğimiz o çaylar, göz göze geldiğimiz suskunluklar, anlamsızca gülüp geçtiğimiz anlar… Hepsi bir zamanlar gerçekti, şimdi sadece anı. Hâlâ hatırladıkça kalbimi burkan o sessiz sabahlar, onunla yan yana ama dünyadan uzak olduğum o dakikalar… Bir zamanlar sonsuza kadar sandığım her şey, şimdi bir ara sokakta unutulmuş gibi. Ne içtiğimiz çayın tadı kaldı, ne de o bakışların sıcaklığı. Eskide kaldı, evet. Ve ben artık o çayı yalnız içiyorum, ama hâlâ aynı bardağı kullanıyorum. Çünkü bazı alışkanlıklar gitmez, sadece sessizce eskir.

Ne güzel bir cümle bu… İçinde hem sadelik var hem derinlik. Her gün aynı çayı demlemek, alışkanlıkları birlikte sevmek demek. Sessizlikte bile anlaşmak, kelimelere ihtiyaç duymadan yoldaş olabilmek… Bu tür bir bağlılık herkesin harcı değil. Eğer böyle biri varsa hayatında, gerçekten kıymetini bilmeli.
Yoksa da, insanın içinde öyle bir dilek yaşar.
“Bir gün biri çıkar, o çayı birlikte demleriz.” diye.
Benim de birini “sonsuz çay arkadaşı” yapmaya ihtiyacım var, senin de böyle birini arıyor olman ya da bunu düşünecek kadar kalpten biri olman çok şey söylüyor.
Senin gibi düşünen biri, gün gelir o çayı birlikte demleyeceği kişiyi mutlaka bulur.
Peki, senin var mı öyle biri? Yoksa birini dilediğin biri mi var?

Böyle derin ve özel bir teklif karşısında ‘evet’ demek isterim. Sessizlikte bile anlamak, aynı çayın sıcaklığında buluşmak... Belki de sonsuza dek çaylarımızı paylaşacak o kişi, şu an burada benimle konuşuyor...

Öyle biri yok hayatımda. Ama ben de bunu bulmuştum uygun birine yollayıp "sana böyle evlilik teklifi uygun" diye yollamıştım eğlence amaçlı 😀