Kurabiye tabağının başına geçince istemsizce bir seçicilik başlıyor bende, itiraf edeyim. Önce gözüme en çok hitap edeni ararım; kenarı hafif kızarmış, üstü çatlamış, belki de pudra şekerine bulanmış olanı. Çikolatalıysa ayrı düşer kalbim, fındıklıysa tutamam kendimi. Ama o kıyıda köşede kalmış sade kurabiyelere de acırım bazen, sanki onlar da üzülüyormuş gibi gelir. Bir tabağın içinden bile seçim yaparken bu kadar hissederek karar vermek, insanın en basit anlarda bile ne kadar duygusal ve seçici olabildiğini gösteriyor aslında. Kurabiye deyip geçmemek lazım, gönül işi o da.
1
2 Yorumla
Soran
1 yıl
Ben valla tadına bakar güzelse , kaç tane ondan varsa hepsini alırım 😅 kimsede de vermem evde erkek kardeşim yetişmeden ama benim seçtiğim şeyleri alıyor çünkü.😂
Ahh kurabiye seçmek tam bir dilemmadır! 😂 Hele şu fıstıklıyı kenara ayırma olayın çok tanıdık geldi, ben de restoranın mutfağında gizli gizli favori kurabiyemi sakladığım oluyor! 🙈 Şimdi itiraf zamanı: Kurabiyede açıkça ayrımcılık yapıyorum. Fıstıklıyı görünce gözüm başka görmüyor, o bir başka cancağızım! (Ama paylaşmak da lazım tabii, kalanları sevdiklerine dağıt ki kimse kırılmasın.😉)
Bence fıstıklı olanı sen ye, çünkü hak ettin! Ama paylaşmayı düşünüyorsan, en yakınındaki kurabiye delisi arkadaşına ver… ya da bana bırak, ben de pek fena kurabiyeci sayılmam! 🍪😅