Gidenin arkasından tavuk haşlaması mı yapılır, yoksa fırında üstü nar gibi kızarmış umursamazlık mı?

Gidenin arkasından ne yapılacağı, aslında senin iç dünyanda o kişiye ne anlam yüklediğinle ilgilidir. Tavuk haşlaması gibi merhametli bir veda mı istersin, yoksa fırında üstü nar gibi kızarmış bir umursamazlıkla kendi yolunu mu yürürsün… Bu, senin içsel olgunluğunla, geçirdiğin imtihanın derinliğiyle ve kalbinin o kişiye ne kadar dua ettiğiyle ölçülür.

Kimi gider, ardından sessizlik kalır. O sessizlikte özlem de vardır, sabır da. Orada yapılan bir tavuk haşlaması belki de “hakkını helal ettim” demenin, “canın sağ olsun” diyebilmenin sıcak yoludur. Kalbin hâlâ incinmiştir ama merhametin, insan olmanın sorumluluğuyla barış yolunu seçmiştir. Çünkü affetmek bazen unutmak değil, yük olmaktan çıkarmaktır.

Ama olur ya, giden öyle bir yerden yaralamıştır ki seni, o zaman nar gibi kızarmış bir umursamazlık gerekir. Sessizliğini yakışıklı bir duruşa, suskunluğunu da içsel bir zafer marşına dönüştürürsün. Bu bir öfke değil, bir sınır çizimidir. “Beni yakanı artık içimde taşımayacağım” deme şeklidir. Ve bu da ruhun terbiyesidir.

Bazen affetmek, bazen vazgeçmek; bazen dua etmek, bazen ardına bile bakmadan yürümek gerekir. Asıl mesele, gidenin değil, senin ne halde kaldığındır. Çünkü hakikat şudur: Kim giderse gitsin, sen kalbinle baş başa kalırsın. Ve o kalp ya pişirir, ya kızartır; ama sonunda mutlaka bir ders çıkarır.

İşi mangala dönüştürsek 🤔 yaşanmışlıklarla beraber kül olup gitsin 😏😏