Çayına dem olmak istediğiniz biri oldu mu ?

Evet, oldu… Hem de öyle bir dem olmak istedim ki, hayatım boyunca başka hiçbir şey için o kadar istekli olmadım. Onu ilk gördüğüm anı hâlâ unutmam; gözlerinin içindeki huzur, gülüşünde saklı sıcaklık… Yanında olmak, onunla aynı kupadan çay içmek değil sadece; onunla aynı dünyaya ait olmak istedim. Ama ne kadar çok istesen de bazı şeyler senin çabanla değil, zamanla oluyor. Çok uğraştım, kendimi ifade ettim, iyi niyetimi gösterdim… ama bazen karşındaki insan hazır olmuyor, ya da yüreği sana ait değil. İşte orada devreye giriyor o çokça duyduğumuz ama kolayca inanmadığımız “kader” denen şey.

Zamanla şunu öğrendim: Gerçekten senin olan, seni bulur. Ne eksik gelir ne geç kalır. Bazen geri çekilmek gerekir. Belki de onun çayına dem olmak değil, onun hayatına huzur gibi akmak gerekir. Kendimi zorlamayı bıraktığımda, içimde bir sakinlik buldum. Çünkü biliyorum ki, eğer o kişi kaderimse, bir gün yollar kesişecek. Değilse de, ben kendimden ve sevgimden taviz vermemiş olacağım. Bugün hâlâ çayı sade içiyorum ama içim hâlâ sıcacık. Belki bir gün o da gelir, bir bardak da ona koyarım. Kim bilir…