Benim depresyondan çıkma masası?

Sabrederek bir yere varılmıyor maalesef 😂😂 Gökten vahiy de inmeyecek bana. Eyleme geçmek lazım, bir şeyler yapmak lazım. Büyük bir değişim şart. Bir kızdan hoşlanıyorum mesela, açılsam, kabul ederse sevgili olsak acaba modum yerine gelir mi diyorum. Sonra diyorum kendime, acaba kıza boşuna ümit mi vermiş olurum. Her şeyden şikayetçiyim.( Ekonomi, insanlar vs.) Psikolojim bozuk olabilir gerçekten de ve ileride kızdan ayrılarak üzmek de istemem. Bende majör depresyon da var gibi. Gelecek kaygısı oluyordu galiba. Aşk, meşk olaylarında hissizleştim gibi aslında ama aseksüel de olmadım hâliyle. Birini sevmek, sevilmek bana iyi gelecektir büyük olasılık. Hayatımız iyice çıkarlar üzerine kurulmuş gibi... Bu konuda ne yapmamı, nasıl düşünmemi önerirsin?

Psikolojim bozuk mu bilmiyorum. Normal olmayan şeyler var ama. Türk toplumunu sevemiyorum mesela. Türkiye'de yaşayacaksam İzmir, Aydın gibi bir şehirde yaşamak isterdim mesela. Bana çoğu şey ters geliyor bu topluma karşı. Din, gelenek, görenek, adet, hayata bakış açısı, mantık. Kendimi Kamboçyalı falan hissediyorum, yani o kadar alakasız hissediyorum. Ait hissedememe durumu var. Bu bir psikolojik sorun mudur bilmiyorum. Tanıştığım İzmir, Aydınlı kişiler ya da yabancı kişiler bana daha iyi geliyordu. Şu an Türkiyenin batısında yaşamama rağmen kendimi Afganistanın en modern kentinde yaşıyormuş gibi hissediyorum. Benim ne işim var burada gibi içimden söylendiğim oluyor. Bu bir psikolojik rahatsızlık mı bilmiyorum ama hiç kanım ısınmadı hiçbir şeye. İster ramazan bayramı gelsin, ister fenerbahçe şampiyon olsun, ister 29 ekimi kutlayalım, bana hiçbir anlam ifade etmiyor. Hissizleşmiş ve buraya yabancılaşmış gibiyim. Şimdiye kadar az çok sevdiğim arkadaşlarım oldu, şu anda da var. Hiç sevgilim olmadı mesela. Bu zamana kadar hiç ciddi bir ilişki olmaz diye istemedim. Şimdi kaç yaşına geldim ama ülkenin ekonomisi de baya kötüye gitti ve artık bir yuva kurmak çok zorlaştı. Maddi açından durumum çok iyi olsa bile bana uygun bir insanla tanışmadım hiç. Bir kızdan hoşlanıyorum şu an ama sadece uzaktan biliyorum. Hiç oturup sohbet etmişliğimiz yok ama efendi bir kıza benziyor. Kafam çok karışık o yüzden. Türkiye'de, bu ekonomide ve ait hissedememe durumunda bir kişiyle evlenip tüm hayatımı burada sürdürebilir miyim bilmiyorum. Aşk, meşk diye burada kalarak kendime yazık etmek de istemiyorum. İlerisi için yurt dışı planlarım var. Karşımda bir engel olsun da istemem. Bir yandan hayat da gelip geçiyor, neyin ne olacağını bilemiyoruz bu hayatta. Ben 30-35 yaşına gelmiş olacağım ve artık karşıma uygun biri çıkamayacak belki de. Herkes çoktan nişanlanmış, evlenmiş olacak belki de. Nasıl düşünmeliyim bu konuyu gerçekten bilemiyorum.

Teşekkürler efenim, Ağız tadınız bozulmasın Baba çalışmıyor mu yav okadar mı dipdesin? bak eski günlerim aklıma geldi gerildim biraz :( Çalışmak için iş ara bir an durman hata bence

Hmm anlaşıldı ozaman, Bu hayat hardcore zorluk seviyesinde Mecbur kaldım bulaşık bile yıkadım öğrencilik dönemlerde lisede iken haftasonlarında komi olarak iş yaptığım dönem olmuştu kriz felan vardı bayağı üstünden yıllar geçti babasız olmak çok zor hele bir kadın için üzgünüm ama bir bal porsuğu kadar mücadeleci olman gerek Her saniye durman seni daha çok çökeltecektir Elimizden bir şey gelsede yapsak iş bulman manasında söyledim bunu ama olursa yazarım buraya ;)

10 saat o paraya az ya konfeksiyon işi felan mı o ne öyle?

Sigortasız iş yok denecek kadar az neden sigortali iş aileni sıkıntıya soksun? daha iyi işte annen de yararlanır senden Biraz daha fazla araştırma yapman lazım gerekirse her yeri ara irtibat kur derim anne çalışıyor mu?

Durumu özel izah etmen istersen sen bilirsin, fakat dediklerimin arkadasındayım nerde yaşıyorsun felan gram bilgi sahibi değilim ama Senin iş aynı benim eski lise dönemlerimde olduğumun aynısı ozamanlar asgari ücretin yarısı ile ev geçindiriyordum felan yani o kadar kötü idi durumum komilik yaptım yani iş bile beğenme gibi lüksüm yoktu buldum girdim çalıştım lise bitene kadar yani düşe kalka geldim kimse el atmadı ;)